یعنی چه
واژه فخرا از ترکیب کلمه عربی فخر و الف (اطلاق، تنوین یا نسبت) ساخته شده است. این واژه بسته به جایگاه ساختاری، به معنای انجام دادن کاری از روی افتخار و بزرگی، یا منسوب به شکوه و سربلندی است و امروزه به عنوان اسم خاص نیز کاربرد دارد.
مترادف
واژههایی که معنای غرور مثبت، شکوه و مایه نازش بودن را منتقل میکنند، با فخرا هممعنی هستند.
متضاد
کلماتی که بر فروتنی و شکستهنفسی یا در جنبه منفی بر پستی و شرمساری دلالت دارند، متضاد این واژه محسوب میشوند.
ریشه
این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و از ماده (ف-خ-ر) مشتق شده است که در اصل به معنی نازیدن، بالیدن و ادعای بزرگی و شرف کردن است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح حرف فاء، سکون حرف خاء و امتداد الف در پایان است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه فخرا به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به ساختار قیدی یا اسمی، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای انتقال مفهوم شکوه و افتخار وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی اصل کلمه به صورت تنویندار یا در قالب مصدر فخر برای بیان این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
برگردان اصیل این واژه به زبان فارسی معادل سرافرازی، بالندگی و مایه نازش و بزرگی بودن است.
در قرآن
خودِ کلمه فخرا با این رسمالخط در قرآن وجود ندارد؛ اما همخانوادههای آن مانند صفت «فَخُور» (به معنی فخرفروش و مغرور) در آیاتی نظیر آیه ۳۶ سوره نساء و آیه ۱۸ سوره لقمان («إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ») با بار معنایی نکوهشِ تکبر آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل فخرا
واژه فخرا یک کلمه عربیالاصل است که از ریشه (ف-خ-ر) گرفته شده و در زبان فارسی کاربرد قیدی، صفتی و اسمی پیدا کرده است. این واژه در اصل به معنای انجام دادن کاری از روی غرور مثبت، مباهات و افتخار است و مایه سربلندی و سرافرازی را تداعی میکند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، بار معنایی این کلمه معمولاً مثبت و نشاندهنده شکوه، عزت و شرف است؛ هرچند همخانوادههای آن در متون دینی و قرآنی (مانند فخور) گاهی در معنای منفیِ فخرفروشی و تکبر به کار رفتهاند. امروزه این واژه در ایران به عنوان اسم خاص پسرانه یا نام پروژههای مهم نیز انتخاب میشود تا نمادی از مایه افتخار بودن باشد.