یعنی چه
این عبارت یک ساختار دستوری و امری است که انسان را به شناخت عظمت، پاکی و کمال خداوند دعوت میکند تا او را با گفتار، نیایش یا کردار خود حمد و ثنا گوید.
تلفظ
تلفظ این جمله به صورت روان و بر اساس آواشناسی اصیل فارسی به این شکل است: [خُداوَند را سِتایِش کُنید].
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای متقاطع خودِ جملهٔ «خداوند را ستایش کنید» با ۱۷ حرف است. همچنین واژههای اصطلاحی مانند «هللویا» نیز به عنوان معادل آن کاربرد دارند.
به انگلیسی
در متون عمومی انگلیسی از عبارت Praise God استفاده میشود و در بافتهای مذهبی و کتاب مقدس، اصطلاح معروف Hallelujah دقیقاً همین معنا را میرساند.
به عربی
در زبان عربی با توجه به بافتار کلام، از صیغه امر «سَبِّحُوا الله» (خدا را به پاکی بستایید) یا عبارت اخباریِ رایج «الحمد لله» برای ستایش پروردگار استفاده میشود.
به فارسی
معادلات زبانی این عبارت در نثر روان فارسی شامل جملاتی نظیر «خدا را حمد کنید»، «یزدان را سپاس گویید»، «حق را تسبیح کنید» و «خداوند را مدح و ثنا گویید» است.
در قرآن
گرچه خود این جمله با الفاظ فارسی در قرآن نیست، اما ریشه و امر به آن در آیات متعددی با واژگان حمد، تسبیح و تکبیر بیان شده است؛ مانند آیه ۱ سوره اعلی (سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَى) و آیه ۳ سوره نصر (فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ).
نماد چیست
این عبارت در ادیان ابراهیمی نماد ذکر، تسبیح و پیوند قلبی بنده با آفریدگار است. در فرهنگ اسلامی نشاندهنده توجه به عظمت الهی و در فرهنگ مسیحی و یهودی یادآور اصطلاح باشکوه «هللویا» است.
جمعبندی و توضیح کامل خداوند را ستایش کنید
عبارت «خداوند را ستایش کنید» یک جمله دستوری و امری در زبان فارسی است که انسانها را به تمجید، تکریم و شکرگزاری از درگاه الهی دعوت میکند. این عبارت به عنوان یک مفهوم مشترک در تمامی ادیان توحیدی، جلوهای از فروتنی بنده در برابر خالق و اقرار به کمال و پاکی پروردگار است.
در ساختار واژگانی، این جمله از کلمات اصیل فارسی نظیر خداوند (برگرفته از فارسی میانه) و ستایش (برگرفته از ریشه پهلوی ستودن) تشکیل شده است. در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق آن بر اساس تعداد حروف (۱۷ حرف) سنجیده میشود، هرچند که معادلهای بینالمللی آن مانند «هللویا» در زبان انگلیسی و «سبحوا الله» در زبان عربی نیز جایگاه ویژهای در ترجمه متون دارند.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، مفهوم این پند و دعوت اخلاقی در قالب مفاهیمی چون حمد، تسبیح و ذکر تجلی یافته است. این واژگان یادآور این حقیقت هستند که ستایش پروردگار فراتر از یک عبارت زبانی، یک حالت قلبی و عرفانی برای تقرب به ذات احدیت است.