یعنی چه
«شراهیا» (غالباً در ترکیب با آهیا به صورت آهیا شراهیا) عبارتی نمادین و دینی است که به ذات ازلی و ابدی خداوند اشاره دارد. این عبارت به معنای «هستم آنکه هستم» یا «بوده است و خواهد بود» تعبیر میشود و در روایات اسلامی آن را معادل ذکر «یا حی یا قیوم» دانسته و از اسامی اعظم پروردگار به شمار میآورند.
تلفظ
این کلمه در متون کهن و ادعیه به صورت «شَراهیا» با فتح شین تلفظ میشود و در حالت ترکیبی معمولاً به صورت «آهیا شَراهیا» یا «اِهیا شَراهیا» ادا میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «شراهیا» به عنوان یک کلمه ۶ حرفی و در پاسخ به طراحان جدول با راهنمای «اسم اعظم به زبان عبری» یا «بخش دوم ذکر آهیا ...» شناخته میشود.
به انگلیسی
ریشه این واژه به عبارت عبری در تورات (سفر خروج) بازمیگردد که در زبان انگلیسی به صورت «I am that I am» یا «Ehyeh Asher Ehyeh» ترجمه و شناخته میشود.
به عربی
در احادیث اسلامی از جمله روایتی از امام صادق (ع)، این واژه عبری به معادل عربی آن یعنی «یا حی یا قیوم» تفسیر شده است.
به فارسی
از آنجا که شراهیا یک واژه اصیل فارسی نیست، معادل مستقیم تککلمهای در فارسی باستان ندارد؛ اما بر اساس مفهوم زبانی و معنایی، میتوان آن را به «پاینده»، «همیشگی» و «ذات ابدی» برگرداند.
در قرآن
خود واژه «شراهیا» به طور صریح در متن قرآن مجید ذکر نشده است. با این حال، مفسران بزرگی بیان کردهاند که در آیه ۴۰ سوره نمل، آصف بن برخیا (وزیر حضرت سلیمان) که «دانشی از کتاب داشت»، با خواندن این نام عبری (اسم اعظم) توانست تخت بلقیس را در یک چشم به هم زدن حاضر کند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون کهن، این عبارت نمادی از قدرت بیپایان الهی و تسخیر کائنات است. در برخی روایتهای تاریخی آمده است که حضرت نوح (ع) در طوفان و حضرت ابراهیم (ع) در آتش برای نجات خود این نام مقدس را زمزمه کرده بودند.
جمعبندی و توضیح کامل شراهیا
واژه «شراهیا» یک کلمه اصیل و مشتقشده از زبان فارسی نیست، بلکه ریشهای کاملاً عبری دارد. این کلمه معمولاً به صورت ترکیب «آهیا شراهیا» در متون، ادعیه و روایات اسلامی به چشم میخورد و معادل جمله معروف سفر خروج تورات یعنی «من هستم آنکه هستم» است.
در فرهنگ و سنت اسلامی، مفسران و پیشوایان دینی این عبارت را به عنوان «اسم اعظم» خداوند و معادل ذکر شریف «یا حی یا قیوم» معرفی کردهاند. اگرچه عین این کلمه در قرآن نیامده، اما در تفاسیر مربوط به ماجرای آوردن تخت بلقیس توسط آصف بن برخیا، به کارگیری این نام مشهود است.
در مجموع، این واژه ۶ حرفی در جدولها و متون عرفانی به عنوان نمادی از هستی مطلق، ذات ازلی و ابدی پروردگار و قدرت تکوینی الهی شناخته میشود که نشاندهنده پیوند مفاهیم توحیدی در ادیان ابراهیمی است.