یعنی چه
این عبارت یک ترکیب فعلی عربی متشکل از فعل ماضی «صافَحَ» (دست داد)، ضمیر متصل «ه» (با او) و فاعل «النبی» (پیامبر) است. این ترکیب به داستان معروف مصافحه و بوسیدن دست سعد انصاری توسط پیامبر اسلام به نشانه احترام به کار و کارگر اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «صافَحَهُ النَّبیّ» با فتحه روی حروف ف و ح، ضمه روی ه (در حالت اتصال) و تشدید روی ن و ی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «صافحه النبی» با ۱۰ حرف است که به عنوان نمونهای از تواضع یا تکریم کارگر در صدر اسلام پرسیده میشود.
به انگلیسی
معادل انگلیسی دقیق این عبارت فعلی، اشاره به دست دادن پیامبر با آن شخص دارد.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب کاملاً عربی فصیح است که در متون تاریخی و آموزشی به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این عبارت به زبان فارسی، «پیامبر با او دست داد» یا «پیامبر با او مصافحه کرد» میشود.
در قرآن
ترکیب «صافحه النبی» در متن قرآن کریم وجود ندارد. حتی فعل صافَحَ (دست دادن) در قرآن به کار نرفته است؛ اما ریشه سه حرفی آن (ص ف ح) در قالب واژه «الصَّفْح» بارها به معنی گذشت، عفو و چشمپوشی در آیات (مانند فاصفح الصفح الجمیل) آمده است.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ اسلامی و کتابهای درسی نماد برجستهٔ تواضع، مهربانی، مردمی بودن رهبر جامعه و به طور ویژه نماد احترام والا به مقام کارگر و رزق حلال است.
جمعبندی و توضیح کامل صافحه النبی
عبارت «صافحه النبی» یک ترکیب فعلی و دستوری از زبان عربی به معنای «پیامبر با او دست داد» است. این عبارت به دلیل کاربرد در کتابهای درسی (مانند عربی پایه دهم) برای مخاطبان ایرانی کاملاً آشناست و ریشه در یک داستان اخلاقی و تاریخی مشهور در صدر اسلام دارد؛ زمانی که پیامبر پس از بازگشت از جنگ، دستان زبر و پینهبستهٔ سعد انصاری را بوسید و با او مصافحه کرد.
اگرچه این ترکیب به عنوان یک اصطلاح قرآنی یا مذهبی مستقل در لغتنامههای کهن ثبت نشده و بیشتر یک جمله فعلیه ساده است، اما در ادبیات معاصر و مسابقات جدول، به عنوان نمادی از تکریم کارگر، عاطفه، اخلاق نبوی و تواضع شناخته میشود. در لغتشناسی، ریشه این کلمه (ص ف ح) در باب مفاعله معنای مشارکت و دست دادن میدهد، در حالی که در مجرد خود به معنی گذشت و بخشش است.