یعنی چه
افواه جمع تکسیر فم یا فوه به معنی دهانها است و خلق یعنی مردم. این ترکیب در اصطلاح کنایه از حرف مردم، شایعات رایج، بدگوییها و سخنانی است که بین عموم جامعه پخش میشود و سر زبانها میافتد.
تلفظ
این عبارت به صورت ترکیب اضافی اَفْواهِ خَلْق تلفظ میشود که در آن واژه افواه بر وزن افعال است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «شایعات عمومی» یا «حرف مردم» با طول ۸ حرف استفاده میشود.
به انگلیسی
برای معادلسازی این مفهوم در زبان انگلیسی از واژگانی که به شایعات، افکار عمومی و سخنان دهان به دهان اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این معنای کنایی بیشتر از ترکیب ألسنة الناس (زبانهای مردم) یا أفواه الناس استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل زبان مردم، گفتار عوام، شایعه، نقل محافل، قال و قیل و حرف مردم است.
در قرآن
خود این ترکیب دقیق در قرآن نیست، اما کلمه «أَفْوَاهِهم» (به دهانهایشان) در آیاتی مثل آیه ۳۰ سوره توبه و آیه ۱۶۷ سوره آلعمران به معنی سخنان بدون پشتوانه علمی و قلبی ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی این عبارت نماد سخنان بیپایه، شایعهپراکنی و داوریهای ناپایدار و سطحی جامعه در برابر حقیقت قطعی و علم یقینی است.
جمعبندی و توضیح کامل افواه خلق
ترکیب «افواه خلق» از دو واژه عربی افواه (دهانها) و خلق (مردم) تشکیل شده است. این عبارت در زبان و ادبیات فارسی کاربردی کاملاً کنایی دارد و به معنای جریان یافتن یک سخن، خبر یا شایعه بر سر زبانهای مردم جامعه است. وقتی میگویند سخنی در افواه خلق افتاد، یعنی آن موضوع به نقل محافل تبدیل شده است.
این اصطلاح معمولاً بار معنایی مثبتی ندارد و بیشتر به ادعاها، شایعات، یا بدگوییهایی اشاره میکند که فاقد سندیت معتبر یا حقیقت قطعی هستند و صرفاً دهان به دهان میچرخند. در واقع پدیدهای اجتماعی را توصیف میکند که در آن حرف مردم ملاک قرار میگیرد.
در متون کلاسیک و دینی نیز هرچند عین ترکیب بسامد بالایی ندارد، مفهوم تفوه یا سخن گفتن صرفاً با دهان (بدون باور قلبی یا علمی) همواره مورد نکوهش قرار گرفته و به عنوان نمادی از دانش سطحی عامه و اعتبار ناپایدار اجتماعی شناخته میشود.