یعنی چه
این عبارت ترکیبی تفسیری و قرآنی است و به مردمی اشاره دارد که ذوالقرنین در سفر خود به سمت شرق (مطلع الشمس) با آنها مواجه شد. طبق آیه ۹۰ سوره کهف، این مردمان چنان زندگی بدوی و سادهای داشتند که خداوند میان آنها و آفتاب، هیچ پوشش، سایهبان یا مسکنی قرار نداده بود و صنعت خانهسازی یا بافت لباس را نمیدانستند.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «بادیهنشینانِ عَصْرِ ذولْقَرْنَیْن» (bādiye-nešīnāne asre zol-qarnayn) است.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت ۲۳ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این مردمان کوچنشین زمان ذوالقرنین از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
در متون تفسیری عربی، از این اصطلاحات برای اشاره به قوم مذکور در سوره کهف استفاده میشود.
به فارسی
معادل واژگانی و روان فارسی این عبارت، «صحرانشینان دوران ذوالقرنین»، «بیاباننشینان کهن» یا «چادرنشینان باستان» است.
در قرآن
قرآن کریم در سوره کهف، آیات ۸۹ و ۹۰ به داستان سفر ذوالقرنین به شرق میپردازد: «حَتَّىٰ إِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلَىٰ قَوْمٍ لَمْ نَجَعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِهَا سِتْرًا». بر اساس روایتی از امام باقر (ع)، منظور از نداشتن سِتر و پوشش این است که آنها هنوز صنعت خانهسازی و ساخت پناهگاه را نیاموخته بودند.
نماد چیست
این اصطلاح در ادبیات تفسیری نماد «زندگی بسیار ابتدایی و بدوی بشر»، «فقدان کامل صنعت و تکنولوژی خانهسازی» و همچنین زیستن در نهاییترین مرزهای جغرافیایی و دوری از تمدنهای مرکزی دوران باستان است.
جمعبندی و توضیح کامل بادیه نشینان عصر ذوالقرنین
عبارت «بادیهنشینان عصر ذوالقرنین» یک اصطلاح ترکیبی، تفسیری و قرآنی است که به قومی خاص در داستان سفر ذوالقرنین به سمت شرق (مطلع الشمس) اشاره دارد. طبق تصریح آیه ۹۰ سوره کهف، این مردمان در بیابانها زندگی میکردند و هیچگونه پوشش، سایهبان یا ساختمان و خانهای برای پناه گرفتن از حرارت آفتاب نداشتند.
در احادیث و تفاسیر شیعه و سنی، از جمله روایتی از امام محمد باقر (ع)، تاکید شده است که این مردم هنوز به تمدن اولیه، بافت لباس و صنعت پناهگاهسازی دست نیافته بودند. از این رو، اصطلاح بادیهنشینان برای آنها تثبیت شده و در ادبیات اسلامی به عنوان نمادی از صراحت، سادگی و بومیبودن محض در تمدنهای کهن یاد میشود.
این عبارت به عنوان یک مدخل مستقل لغوی در واژهنامههای کلاسیک وجود ندارد، بلکه یک ترکیب توصیفی-تاریخی است که واژههای «بادیه» (به معنی صحرا و بیابان) و «ذوالقرنین» (شخصیت صاحبنام قرآنی) را به یکدیگر پیوند میدهد تا وضعیت فرهنگی و معیشتی یک قوم باستانی را به تصویر بکشد.