یعنی چه
این اصطلاح در تاریخ اسلام و لغتنامهها به زنانی اشاره دارد که در دوران پیش از اسلام (جاهلیت)، بر فراز بام خانههای خود پرچم یا علامتی (رایت) میافراشتند تا مردان محل اقامت آنها را بشناسند. معنای تحتاللفظی آن «صاحب پرچمها» است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت فتح ذال و سکون الف (ذات) متبوع با تشدید و فتح راء و سکون الف و فتح تاء (رَایَات) است.
به انگلیسی
در متون تاریخی برای توصیف این گروه از عباراتی که به روسپیان دارای نشان یا پرچم اشاره دارد استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این اصطلاح برای اشاره به زنان یاد شده یا در مفهوم لغوی برای پرچمداران یک سپاه به کار میرود.
به ترکی
در ترجمههای تاریخی به زبان ترکی از این عبارات استفاده میشود.
به فارسی
در برگردان متون تاریخی به فارسی، معمولاً از ترکیبهای «زنان صاحبپرچم» یا «فواحش علنی دوران جاهلیت» برای انتقال دقیق مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
ترکیب «ذات الرایات» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما در تفاسیر قرآنی و متون تاریخی ذیل آیات مربوط به نهی از زنا یا بررسی نسب برخی چهرههای صدر اسلام که مادرانشان جزو این گروه بودند، به آن اشاره شده است.
نماد چیست
این اصطلاح در فرهنگ اسلامی و تاریخی به عنوان نمادی از فساد آشکار، رسمیت داشتن زنا در جامعه پیش از اسلام و سقوط اخلاقی آن دوران شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ذات الرایات
اصطلاح «ذات الرایات» (یا در حالت جمع دقیقتر آن ذوات الرایات) در لغت به معنای «صاحب پرچمها» یا «دارنده درفشها» است. اگرچه این واژه در مفهوم اولیه و لغوی خود میتواند به معنای پرچمداران سپاه یا قبایل دارای نشان نظامی باشد، اما در تاریخ اسلام و اصطلاحات دایرةالمعارفی، کاربرد خاص و مشهوری پیدا کرده است.
در دوران جاهلیت عرب و پیش از ظهور اسلام، زنان بدکاره و روسپی برای متمایز کردن محل اقامت خود و هدایت مشتریان، پرچمهای مخصوصی را بر فراز بام خانههایشان میافراشتند. این عمل نشانهای علنی برای شناسایی این مکانها بود و به همین دلیل این زنان در تاریخ به «ذات الرایات» معروف شدند.
این عبارت اگرچه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما در تفاسیر تاریخی و مذهبی ذیل آیات مربوط به تحریم زنا، پاکدامنی و همچنین در بررسی تبارشناسی برخی از دشمنان صدر اسلام که از چنین مادرانی متولد شده بودند، به وفور مورد استفاده قرار گرفته و نمادی از بیبندوباری علنی آن عصر است.