یعنی چه
مثوبة در اصل به معنای بازگشت اثر عمل به انسان است و در اصطلاح به پاداش و جزای نیکی اطلاق میشود که خداوند در برابر اعمال خیر به بندگان عطا میکند.
تلفظ
این واژه به صورت مَثُوبَة (با فتح مِیم و ضمّ ثاء) تلفظ میشود و در زبان فارسی گاه به صورت مثوبت نیز به کار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه مثوبة به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای کلماتی نظیر پاداش الهی، ثواب یا جزای عمل خیر کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم دقیق مثوبة در زبان انگلیسی از عباراتی که به پاداش معنوی و الهی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه اصیل عربی دارد و در این زبان با کلماتی همچون ثواب و جزاء هممعنی است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل پاداش، مزد، مژدگاری و تلافی نیکی هستند که در متون کهن ادب فارسی نیز به چشم میخورند.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم به معنای پاداش الهی آمده است؛ مانند آیه ۱۰۳ سوره بقره: «لَمَثُوبَةٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ خَيْرٌ» (پاداشی که نزد خداست بهتر است). همچنین در آیه ۶۰ سوره مائده به قرینه کلام، به معنای بازگشت سرنوشت و کیفر عمل نیز به کار رفته است.
نماد چیست
مثوبة به عنوان یک مفهوم انتزاعی و دینی، نماد پیوند ناگسستنی میان عمل انسان در دنیا و تجسم اخروی آن است و تجلی عدالت خداوند در پاداشدهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مثوبة
واژه مَثُوبَة از ریشه عربی «ث و ب» گرفته شده که در اصل به معنای رجوع و بازگشت است. علت این نامگذاری آن است که پاداش و جزای عمل، در حقیقت بازگشتِ اثر کاری است که انسان انجام داده و بر این اساس، مفهوم پاداش اخروی شکل گرفته است.
این کلمه در متون دینی و ادبیات فارسی کاربرد فراوانی دارد و با کلماتی چون ثواب، اجر و جزا همخانواده است. اگرچه در کاربرد غالب قرآنی به پاداشهای نیک الهی اشاره دارد، اما از نظر ریشهشناختی ظرفیت ارجاع به هر نوع بازگشتِ عمل (حتی کیفر) را نیز داراست.
در مجموع، مثوبة جلوهای از تفکر مکافات عمل و پیوند دنیا و آخرت است که در زبان فارسی به عنوان واژهای فصیح برای بیان پاداشهای معنوی و ماندگار به کار میرود.