یعنی چه
اشا یا اشه یکی از کلیدیترین مفاهیم در اوستا و آیین زرتشت است که به هنجار، قانون ثابت و نظم راستی اشاره دارد که اهورامزدا بر جهان حاکم کرده است.
تلفظ
این واژه در متنهای اوستایی به صورت aša و در فارسی باستان به صورت arta تلفظ و نگارش میشده است.
در جدول
پاسخ مد نظر در جدول برای این عبارت دقیقاً «اشا در اوستا» با ۱۰ حرف است. واژههای ارته و اشه نیز کلمات مرتبط در جدول هستند.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اوستایی، این واژه بیشتر با مفاهیم حقیقت، نظم جهان و درستکاری اخلاقی معادلسازی میشود.
به فارسی
معادلهای مستقیم این واژه در زبان فارسی امروزی شامل راستی، عدالت، حقیقت، پاکی و قانون منسجم هستی است.
در قرآن
واژهٔ اشا اصطلاحی خاص در زبانهای هندوایرانی است و در قرآن کریم کاربرد لغوی ندارد؛ اما از نظر مفهومی با واژگانی چون الحق، العدل و المیزان قابل تطبیق است.
نماد چیست
در جهان مینوی، اشا تجلی امشاسپند «اشه وهیشته» (اردیبهشت) یعنی بهترین راستی است و در جهان مادی، آتش و نور نمادهای پاککننده و روشنگر آن هستند.
جمعبندی و توضیح کامل اشا در اوستا
واژهٔ اشا (Asha) یا اشه، پایه و اساس جهانبینی، اخلاق و هستیشناسی در اوستا و آیین زرتشت است. این مفهوم فراتر از یک کلمه، نشاندهندهٔ قانون و هنجار ازلی و ابدی جهان هستی است که بر اساس آن هر کنشی، واکنشی عادلانه در پی دارد. در تفکر اوستایی، نظام طبیعت و اخلاق انسانی هر دو بر مدار اشا میچرخند.
در مقابل این مفهوم، واژهٔ «دروج» به معنی دروغ، آشوب و بینظمی قرار دارد که اصلیترین تقابل خیر و شر را شکل میدهد. پیروان راه اشا را «اشون» مینامند که به معنی انسانهای پاک، پارسا و راستکردار است.
در سنت مادی، آتش نماد عینی اشا به شمار میرود؛ چرا که آتش پاککننده، گرمابخش و مظهر روشنایی است که تاریکی و ناپاکی را از بین میبرد و حقیقت را عیان میسازد.