یعنی چه
عزلت گزیدن به معنای کنارهگیری آگاهانه و اختیاری از مردم و جامعه است. در این حالت، فرد برای مدتی کوتاه یا بهطور دائم، روابط اجتماعی خود را قطع کرده و خلوت و تنهایی را برمیگزیند.
تلفظ
این عبارت از دو بخش عربی و فارسی تشکیل شده است: «عُزلت» (عُزْ.لَت) با ضمه روی حرف عین و سکون زاء، و «گزیدن» (گُ.زِ.دَن) با ضمه گاف و کسره زاء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «عزلت گزیدن» دقیقاً دارای ۹ حرف است. بسته به تعداد خانههای جدول، کلماتی مانند انزوا، اعتزال یا گوشهنشینی نیز میتوانند به عنوان کلمات جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متفاوتی برای انتقال این مفهوم وجود دارد؛ Solitude بیشتر بار مثبت (تنهایی برای تفکر) و Isolation بار منفی (تنهایی اجباری) دارد.
به عربی
در زبان عربی، مصدر اعتزال و انزواء دقیقاً همین مفهوم مصدر مرکب فارسی را میرسانند و ریشه اصلی این عبارات به جدایی و کنار کشیدن اشاره دارد.
به فارسی
برگردانها و واژههای جایگزین خالص فارسی برای این عبارت شامل گوشهنشینی، خلوتگزینی، کنارهگیری از خلق، تنهاییطلبی و انزوا جستن است.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و نمادشناسی ایرانی-اسلامی، عزلت گزیدن نماد تزکیه نفس، سیر و سلوک معنوی و دوری از فساد جامعه است. از نظر مکانی «غار» (مانند غار حرا و اصحاب کهف) و از نظر حیوانی «سیمرغ» (در قاف تنهایی) و «جغد» (در خرابههای دور از خلق) نمادهای این مفهوم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل عزلت گزیدن
عبارت «عزلت گزیدن» یک مصدر مرکب فارسی-عربی است که بخش اول آن یعنی «عُزلت» از ریشه عربی (ع ز ل) به معنای جدا کردن و برکنار کردن گرفته شده و بخش دوم آن یعنی «گزیدن» از مصدر فارسی به معنی انتخاب کردن و اختیار کردن است. بنابراین معنای دقیق لغوی آن، انتخاب آگاهانه تنهایی و دوری از جامعه است.
این مفهوم در ادبیات سنتی و عرفان اسلامی جایگاه ویژهای دارد. در متون عرفانی، عزلتنشینی اغلب با هدف خودسازی، عبادت، تفکر و آسودگی از گزند و خطاهای جامعه توصیه شده است، هرچند که در نگاه اجتماعی مدرن گاهی به عنوان انزواطلبی یا فرار از مسئولیتهای اجتماعی تعبیر میشود.
اگرچه خود این ترکیب فعلی به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفهوم و ریشه آن در قالب واژه «اعتزال» در داستانهای قرآنی مانند هجرت حضرت ابراهیم (ع) از بتپرستان و پناه بردن اصحاب کهف به غار به وضوح تجلی یافته است.