یعنی چه
العشاره بسته به حرکتگذاری میتواند به معنای شتران آبستن ده ماهه (عِشار)، یک قطعه از ده قسمت یا دهیک (عُشارَه) و یا نام مکان جغرافیایی (عَشاره) باشد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی و متون کهن به سه صورتِ العِشار (جمع عُشَراء)، العُشارة و العَشَارة تلفظ و خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً کلمه «العشاره» با ۷ حرف است که به عنوان مال نفیس یا شتران نزدیک به زایش نیز تعریف میشود.
به انگلیسی
برای مفاهیم مختلف این واژه، برابرهای انگلیسی مشخصی بر اساس کاربرد لغوی وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی معیار، این واژگان همگی از ریشه سه حرفی «ع ش ر» مشتق شدهاند.
به فارسی
در زبان فارسی این واژه بیشتر در متون کهن، تفاسیر قرآنی و به عنوان نام اماکن (مانند منطقهای در خوزستان) به کار میرود.
در قرآن
در قرآن کریم خودِ واژه «العشاره» نیامده، اما شکل جمع آن یعنی «العِشَار» در آیه «وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ» به معنی شتران باردارِ باارزشی است که در آستانه قیامت رها میشوند.
نماد چیست
در فرهنگ عرب قدیم، این واژه نماد بالاترین دارایی و مادیات است که هول و تکان دهندگی روز قیامت باعث بیارزش شدن و فراموشی آن در نظر انسان میشود.
جمعبندی و توضیح کامل العشاره
واژه «العشاره» در ریشهشناسی زبان عربی از ریشه سه حرفی (ع ش ر) به معنی عدد ده گرفته شده است. این کلمه در متون لغوی و کهن مفاهیم متعددی را پوشش میدهد؛ در یک سو به معنی «عُشاره» یعنی یکدهم یا قطعهای پراکنده از یک چیز است و در سوی دیگر با تغییر حرکت، به مأمور دریافت مالیات (عَشّار) اشاره دارد. همچنین در جغرافیا، العشاره نام منطقهای در خوزستان ایران و شهری در سوریه است.
پرکاربردترین وجه این کلمه در فرهنگ اسلامی، ارتباط آن با واژه قرآنی «العِشار» (جمع عُشَراء) در سوره تکویر است. این لفظ نشاندهنده شتران بارداری است که در جامعه آن روزگار مایه چشمروشنی و گرانبهاترین دارایی فرد به شمار میرفتند. قرآن از این مفهوم برای تصویرسازی عظمت قیامت استفاده کرده است، جایی که حتی چنین اموال نفیسی رها و بیصاحب میشوند.
در بازیهای جدول و سرگرمی، «العشاره» یک پاسخ دقیق هفتحرفی است. مفاهیم فرعی دیگر آن مانند پراکندگی و تکهتکه شدن چیزها نیز در ادبیات کلاسیک کاربرد دارد، اما نماد اصلی آن در فرهنگ عمومی، همان ثروت باارزش و دلبستگیهای مادی دنیوی است.