یعنی چه
واژه «تونگری» در زبان فارسی به حالت یا صفت ثروتمند بودن، داشتن مال و اموال فراوان و عدم وابستگی مالی به دیگران اشاره دارد. در متون کهن، این کلمه گاهی به معنای قدرت، توانایی و زورمندی نیز به کار رفته است.
تلفظ
این واژه با ضمه روی حرف تاء (تُ) و سکون روی نون و گاف تلفظ میشود و در واقع تخفیفیافته و شکل کهن واژه «توانگری» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «تونگری» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «ثروتمندی»، «مالداری» یا «شکل کهن توانگری» به کار میرود و یک کلمه ۶ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم تونگری در زبان انگلیسی، دقیقترین و رایجترین واژه Wealth است که به داراییهای فراوان اشاره دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، واژه Zenginlik به طور مستقیم مفهوم ثروتمندی و غنا (تونگری) را افاده میکند.
به فارسی
معادلهای امروزی و روان این واژه در زبان فارسی شامل توانگری، ثروتمندی، مالداری و بینیازی مالی هستند که همگی یک مفهوم را میرسانند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، تونگری نمادی از رفاه مادی و قدرت دنیوی است. با این حال، در ادبیات تعلیمی و عرفانی، این مفهوم اغلب در کنار «قناعت» مطرح میشود؛ چنانکه بزرگان ادب فارسی حقیقیترین تونگری را در بینیازی دل و قناعت دانستهاند، نه در انباشت مال.
جمعبندی و توضیح کامل تونگری
واژه «تونگری» یک واژه اصیل فارسی و شکل کهن و ادبی واژه «توانگری» است که از ریشه پهلوی (tuvāngarīh) میآید. این واژه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به معنای ثروتمندی، تمول، مالداری و داشتن دارایی فراوان تعریف شده است. در گذشته، به دلیل تغییرات آوایی در زبان فارسی، حرف «واو» در واژه توانگر حذف یا به ضمه تبدیل میشد و به صورت تُونگر و تونگری تلفظ و نگاشته میشد.
این کلمه اگرچه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم معادل آن مانند «غِنى»، «مال» و «ثروت» بارها در آیات الهی مورد اشاره قرار گرفتهاند. در فرهنگ عامه و متون ادبی، واژه تونگری تضاد آشکاری با فقر و تنگدستی دارد و در اشعار شاعرانی چون سعدی، پیوندی عمیق با مفهوم قناعت یافته است؛ چرا که ارزش واقعی انسان را فراتر از مادیات دنیوی میداند.