یعنی چه
طیلسان نوعی جامه یا ردای بلند، گشاد و معمولاً بیآستین یا کلاهدار شبیه به شنل است که در گذشته بزرگان، قاضیان، مشایخ، صوفیان و دانشمندان بر دوش میانداختند.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت طَیْلَسان (طَی+لَ+سان) است و جمع مکسر عربی آن نیز «طیالسه» میباشد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه «طیلسان» به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای جامه بلند، شنل علما یا ردای مشایخ استفاده میشود.
به انگلیسی
برای برگردان طیلسان به زبان انگلیسی میتوان از واژگانی که به پوششهای بلند و بدون آستین اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
این واژه در زبان عربی به همین صورت به کار میرود و در متون فقهی و احادیث صدر اسلام کاربرد فراوانی دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل و نزدیک به این واژه شامل ردا، شنل، چادر و فوطه است. از نظر ریشهشناسی نیز این کلمه معرب (عربیشده) از واژه فارسی «تالشان» یا «تالسان» است که به پوشش پشمی مردم منطقه تالش اشاره داشته است.
در قرآن
واژه طیلسان به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما در کتابهای تفسیری، متون فقهی و احادیث صدر اسلام در مباحث مربوط به پوشش بارها به آن استناد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل طیلسان
واژه «طیلسان» در اصل یک کلمه معرب (عربیشده) از واژه فارسی «تالشان» یا «تالسان» است که به نوعی ردای بلند، گشاد و بدون آستینِ شبیه به شنل اشاره دارد. این جامه در تاریخ و فرهنگ اسلامی نمادی از وقار، علم، قضاوت، زهد و پیشوایی دین به شمار میرفته است، تا جایی که در متون تاریخی به فقیهان و دانشمندان بزرگ «ارباب الطیالسه» میگفتند.
با این حال، در ادبیات کلاسیک فارسی بهویژه در اشعار حافظ و سنایی، طیلسان گاهی جنبهای کنایی پیدا کرده و به عنوان نمادی از ریاکاری، تزویر و زهد خشک صوفیان به کار رفته است. همچنین در تصویرسازیهای شاعرانه، ترکیبهایی مانند «طیلسان مطرا» استعاره از تاریکی شب و «طیلسان مزعفر» کنایه از پرتو زرد آفتاب و روز است.