یعنی چه
آواشناسی یا فونتیک شاخهای از زبانشناسی است که به بررسی فیزیکی اصوات گفتاری میپردازد. این علم نحوه تولید صداها توسط اندامهای گفتار، انتقال آنها از طریق هوا و دریافت آنها توسط گوش را مطالعه میکند و با معنای واژهها کاری ندارد.
تلفظ
این واژه به صورت آواشناسی (ā-vā-she-nā-si) تلفظ میشود و از پنج هجا تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این بخش با توجه به تعداد حروف میتواند «آواشناسی»، «فونتیک» یا «صوتشناسی» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Phonetics معادل آواشناسی است که نباید آن را با Phonology (واجشناسی) اشتباه گرفت.
به عربی
در زبان و زبانشناسی مدرن عربی، برای این مفهوم از اصطلاحات «علم الأصوات» یا «الصوتیات» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی یا رایج این واژه شامل «فونتیک» (وامواژه فرانسوی)، «صوتشناسی» و در برخی متون قدیمیتر «علمالاصوات» است.
نماد چیست
این علم نماد واحدی ندارد اما از سیستم نشانهگذاری استاندارد جهانی به نام الفبای آوانگاری بینالمللی (IPA) استفاده میکند که صداها را درون قلاب مانند [p] یا [b] نشان میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل آواشناسی
آواشناسی یا فونتیک یکی از پایهایترین بخشهای دانش زبانشناسی است که تمرکز خود را روی ویژگیهای مادی، فیزیکی و ملموس صداهای زبان قرار میدهد. این علم اصوات را فارغ از نقشی که در ساختار معنایی زبان دارند، از سه جنبه تولیدی (اندامهای گفتار)، آکوستیک (فیزیک موج صدا) و شنیداری بررسی میکند.
در حوزه زبانشناسی تخصصی، تفکیک آواشناسی از واجشناسی اهمیت بالایی دارد؛ چرا که واجشناسی به سیستم و کارکرد اصوات در یک زبان خاص میپردازد، اما آواشناسی نگاهی عمومی و فیزیکی به مطلقِ صداهای انسانی دارد. ابزار اصلی نمایش این صداها در سراسر جهان الفبای آوانگاری بینالمللی (IPA) است.