یعنی چه
واژه لبادات شکل جمع مؤنث سالم از کلمه «لَبّادَة» (لباده) است. این واژه به پوششها، روپوشها یا بارانیهای ضخیمی اشاره دارد که از پشم متراکم یا نمد ساخته میشدند تا فرد را در برابر سرما، باد و باران محافظت کنند. در قدیم، این نوع لباس معمولاً توسط شبانان، درویشان و عامه مردم در فصل زمستان مورد استفاده قرار میگرفت.
تلفظ
این کلمه با فتح لام، تشدید و فتح باء، و الف کشیده تلفظ میشود: لَبّادات [lab-bā-dāt].
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه لبادات به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «جامههای نمدین»، «بارانیهای قدیم» یا «جمع لباده» کاربرد دارد.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از ماده (ل-ب-د) به معنای تداخل و فشرده شدن پشم یا مو گرفته شده است.
به فارسی
در برگردان یا جایگزینهای فارسی معاصر میتوان از ترکیبهایی چون «بارانیهای زمستانی»، «بالاپوشهای پشمی» یا «قباها و رداهای ضخیم» استفاده کرد.
در قرآن
عین کلمه «لبادات» در متن قرآن کریم وجود ندارد، اما واژگان همخانواده آن مانند «لُبَداً» در آیه ۶ سوره بلد (به معنی مال فراوان و روی هم انباشته) و «لِبَداً» در آیه ۱۹ سوره جن (به معنی هجوم و تراکم جنیان پیرامون پیامبر) به چشم میخورند.
نماد چیست
در متون کهن و ادبیات عرفانی، لباده و جمع آن لبادات، به دلیل جنس نمدی و ساده خود، غالباً به عنوان نمادی از فقر اختیاری، سلوک، درویشی و همچنین زندگی زاهدانه و شبانی به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل لبادات
واژه «لبادات» یک واژه مشتق شده از ریشه عربی است که به عنوان جمع مؤنث کلمه «لباده» شناخته میشود. این کلمه در لغت به معنای بالاپوشها، جامه بلند یا بارانیهای ضخیمی است که از پشم متراکم و فشرده (نمد) تهیه میشدند تا مانع نفوذ سرما و باران شوند. اگرچه خود این لفظ به صورت مستقل در فرهنگهای فارسی به وفور دیده نمیشود، اما معنای مفرد آن در تاریخ پوشاک ایرانی و اسلامی کاملاً شناخته شده است.
از نظر ریشهشناسی، این کلمه با مفهوم تراکم و به هم چسبیدن گره خورده است؛ به همین دلیل در قرآن کریم نیز کلمات همخانواده آن برای توصیف مال فراوانِ انباشته یا جمعیت متراکم به کار رفتهاند. در ادبیات سنتی، این جامه بیشتر یادآور سادگی، زهد و پوشش اهل سلوک و چوپانان در مواجهه با سختیهای طبیعت است.