یعنی چه
فرسودن در زبان فارسی به معنای کاهش تدریجی، ساییدگی و از دست رفتن کیفیت یا توانایی چیزی بر اثر مرور زمان، کارکرد زیاد یا عوامل طبیعی است. این واژه در معنای متعدی به مفهوم کهنه کردن، پوساندن و به رنج انداختن نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح فاء و سکون راء و سین مضموم به صورت [farsūdan] است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای راهنمای واژههایی نظیر کهنه شدن، ساییده شدن یا تحلیل رفتن، کلمه «فرسودن» به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی کاملاً دقیق کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد جملات، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد؛ برای اشیاء از wear out و برای مفاهیم طبیعی و زمینشناسی از erode استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه «تآکل» دقیقاً برای فرسایشهای فیزیکی و مصالح کاربرد دارد و «إبلاء» بیشتر به معنای کهنه کردن جامه و کالا است.
به فارسی
مترادفهای اصیل و پرکاربرد این واژه در زبان فارسی شامل پوسیدن، ساییدن، مندرس شدن و کاهش یافتن است. متضادهای آن نیز واژگانی چون افزودن، نو شدن، آباد شدن و طراوت یافتن هستند.
نماد چیست
در ادبیات، شعر و عرفان فارسی، فرسودن به عنوان نمادی برای ناپایداری جهان مادی، پیری، تحلیل رفتن قوای جسمانی انسان و تسلیم شدن در برابر گذر بیامان زمان شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل فرسودن
واژه «فرسودن» یکی از افعال اصیل و ریشهدار زبان فارسی است که از پیشوند «فْرَ» (Fra) در پارسی باستان و ماده «ساء/سو» به معنی سودن و ساییدن شکل گرفته است. این کلمه هم به صورت لازم (ساییده شدن و کاهش یافتن) و هم به صورت متعدی (کهنه کردن و تحلیل بردن) در متون نظم و نثر پارسی به وفور دیده میشود.
این واژه از نظر معنایی طیف گستردهای از مفاهیم فیزیکی مانند فرسایش خاک و سنگ، تا مفاهیم روحی و روانی نظیر خستگی مفرط و آزار جان را در بر میگیرد. در فرهنگ ایرانی، فرسودن یادآور قانون گریزناپذیر طبیعت و زوالپذیری ماده است.
در ابعاد کاربردی، همخانوادههای این واژه مانند فرسایش، فرسودگی و فرسوده از پرکاربردترین لغات در علوم زمینشناسی، مکانیک و همچنین روانشناسی مدرن (مانند فرسودگی شغلی) به شمار میآیند.