یعنی چه
ترکیبی از دو صفت خداوند در اسلام است. «تواب» به معنای کسی است که بارها و بارها با بخشش و چشمپوشی به سوی بندهاش بازمیگردد و توبه او را میپذیرد، و «رحیم» به معنای مهربانِ استوار و همیشگی است. این ترکیب نشاندهنده رحمت بیانتها و آغوش همیشه باز الهی برای خطاکاران است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «تَوّابُ الرَّحیم» است که تشدید روی حرف «و» در تواب و حرف «ر» در رحیم قرار میگیرد و الف و لام وسط آن در ادغام خوانده نمیشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول درباره نامهای خداوند به معنی بسیار توبهپذیر و مهربان، عبارت «تواب الرحیم» با ۱۰ حرف یا «تواب رحیم» با ۸ حرف به کار میرود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، صفت تواب را معمولاً به بازگشتکننده به سوی بنده یا پذیرنده توبه، و رحیم را به مهربان و بخشنده ترجمه میکنند.
به عربی
این عبارت در اصل یک ترکیب واژگانی عربی و برگرفته از متن قرآن کریم است که از دو ریشه «ت-و-ب» و «ر-ح-م» ساخته شده است.
نماد چیست
این عبارت در هنر یا مذهب نماد مادی و فیزیکی خاصی ندارد؛ اما در فرهنگ اسلامی، نماد معنویِ امید به مغفرت، پایان ناامیدی و باز بودن همیشگی مسیر بازگشت به سوی پروردگار به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تواب الرحیم
عبارت «تواب الرحیم» یکی از زیباترین و آرامشبخشترین ترکیبات در میان اسماء حسنی است که به طور مکرر در قرآن کریم در کنار یکدیگر ذکر شدهاند. همنشینی این دو صفت الهی پیامآور این نکته لطیف است که پذیرش توبه و خطاپوشی خداوند، ریشه در رحمت ذات پاک او و مهربانی بیحدومرزش نسبت به بندگان دارد.
این عبارت که در آیاتی مانند آیه ۳۷ سوره بقره در ماجرای پذیرش توبه حضرت آدم (ع) به کار رفته، به انسان یادآوری میکند که هر چقدر هم مسیر را اشتباه رفته باشد، راه بازگشت و اصلاح هرگز بسته نیست. از نظر لغوی، ساختار مبالغه در «تواب» نشان میدهد پروردگار نه یکبار، بلکه بارها و بارها پذیرای بندگان پشیمان است.