یعنی چه
ترکیبی وصفی از دو واژه است؛ «نعره» به معنی فریاد بلند و خروش، و «توفنده» از مصدر توفیدن به معنی غریدن و غوغا کردن. در مجموع به معنای صدایی بسیار مهیب، پرقدرت و خشمآلود به کار میرود.
تلفظ
تلفظ واژه اول با سکون عطف و واژه دوم با ضمه تاء و فتح فاء و نون ساکن صورت میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان نشانه برای عباراتی چون فریاد پرخروش یا غرش سهمگین طبیعت استفاده میشود و پاسخ دقیق آن ۱۰ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از ترکیب واژههایی که شدت غرش و صدا را نشان میدهند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از واژههای صیحه برای فریاد شدید و زئیر برای غرش (مانند غرش شیر) همراه با صفات مبالغه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای خالص و عبارات هممعنی فارسی آن شامل فریاد خروشان، بانگ خشمآلود و غریو مهارناپذیر است که لرزه بر اندام میاندازد.
در قرآن
این ترکیب به دلیل داشتن جزء فارسی (توفنده) در قرآن نیست. با این حال، از نظر معنایی با واژههایی چون «الصَّيْحَة» (فریاد مرگبار عذاب) و «زَفِير» (شدت غرش آتش جهنم) همپوشانی مفهومی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نعره توفنده
عبارت «نعره توفنده» یک ترکیب وصفی زیبا و حماسی در ادبیات فارسی است که از دو جزء عربی (نعره) و فارسی (توفنده، از مصدر توفیدن) شکل گرفته است. این اصطلاح برای توصیف صداهای فوقالعاده بلند، مهیب و لرزهآوری به کار میرود که فراتر از یک فریاد معمولی انسان است و بیشتر به غرش طوفان، سیلاب یا حیوانات درنده شباهت دارد.
در ادبیات معاصر و کهن، این تعبیر به عنوان نمادی از خشم کوبنده طبیعت، قدرت مهارناپذیر و یا خروش حماسی و انقلابی تودهها استفاده میشود. طنین این واژه حس ابهت، ترس و در عین حال صلابت را به مخاطب منتقل میکند.