یعنی چه
تعفیر در لغت به معنای خاکآلود کردن، مالیدن صورت یا پیشانی بر خاک و روی خاک گرداندن است. همچنین در مصارف قدیمی به خشک کردن گوشت روی ریگ داغ در آفتاب یا آلودن پستان به خاک برای گرفتن کودک از شیر نیز اطلاق میشده است.
تلفظ
این واژه به صورت تَعْفیر (با فتح ت، سکون ع و کسر ف) تلفظ میشود و یک مصدر عربی در باب تفعیل است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند «تعفیر» به عنوان پاسخ برای راهنماهای «به خاک مالیدن» یا «خاکآلود کردن» کاربرد دارد و طول آن ۵ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به کاربرد عبادی یا فیزیکی کلمه، عباراتی که مفهوم مالیدن به خاک یا سجده بر خاک را برسانند به عنوان معادل استفاده میشوند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و در عبارتهایی مانند «تعفیر الجبین» (خاکآلود کردن پیشانی و گونهها در سجده) در متون فقهی و روایی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل اصطلاحاتی چون خاکمال کردن، به خاک ساییدن، روی زمین زدن و غبارآلود کردن است.
در قرآن
کلمه «تعفیر» در قرآن وجود ندارد؛ هرچند ریشه کلمه (عفر) در زبان عربی کلاسیک شناخته شده است و نباید آن را با واژههایی مثل تعزیر یا تعفف که در قرآن آمدهاند اشتباه گرفت.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، تعفیر یا مالیدن پیشانی و گونه بر خاک، نماد بالاترین حد شکستن غرور و ابراز بندگی، تذلل و خاکساری در پیشگاه پروردگار به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تعفیر
واژه «تعفیر» یک مصدر اصیل عربی از باب تفعیل (ریشه عفر) است که به زبان فارسی راه یافته و در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به معنی خاکآلود کردن، به خاک مالیدن و صورت بر زمین گذاشتن معنا شده است. این کلمه در زبان فارسی به صورت مستقل کمتر در محاورات روزمره به کار میرود و بیشتر جنبه مکتوب، فقهی و ادبی دارد.
بیشترین کاربرد تخصصی این واژه در متون فقهی و روایات دینی در قالب اصطلاح «تعفیر الجبین» دیده میشود که به معنای گذاشتن پیشانی و دو طرف صورت بر خاک پس از سجده شکر است. این عمل در فرهنگ عبادی به عنوان نمادی از فروتنی مطلق، تسلیم محض و از بین بردن کبر و غرور انسان در برابر خداوند شناخته میشود.