یعنی چه
قرضوب در زبان و ادبیات کهن به سه معنی عمده به کار میرود: نخست به معنی شمشیر بسیار تیز و قاطع؛ دوم به معنی دزد نیازمند و تهیدست که به او صعلوک نیز میگویند؛ و سوم به معنی فرد شکمپرستی که بدون توجه به کیفیت، هر چه مییابد میخورد.
تلفظ
این کلمه به صورت قُرضوب (ضم قاف، سکون راء و ضاد) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، قرضوب به عنوان طراح سوال برای مفاهیمی چون شمشیر تیز، دزد تهیدست یا شکمپرست کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی آن متفاوت است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در معاجم کهن عرب به همین صورت به کار رفته است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل واژههای شمشیر تیز، راهزن یا دزد تهیدست و انسان شکمباره است.
در قرآن
کلمه «قرضوب» در قرآن وجود ندارد؛ هرچند ریشه سه حرفی آن (قرض) در قالب واژههایی مانند «قرضاً حسناً» به کار رفته است.
نماد چیست
در وجه ابزاری (شمشیر) نماد قاطعیت، شجاعت و برندگی است و در وجه انسانی، نماد فقر شدید است که فرد را به ناچار به سمت دزدی سوق میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل قرضوب
واژه «قرضوب» یک صفت اصالتاً عربی است که به کتابهای لغت و متون کهن فارسی راه یافته است. این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «قرض» به معنای بریدن و قطع کردن مشتق شده و به همین دلیل در وهله اول به شمشیر بسیار تیز و بران اشاره دارد که اشیاء را به راحتی میبرد.
در کاربردهای دیگر، این واژه برای توصیف انسانها نیز به کار میرود؛ از یک سو به دزدان فقیر و راهزنان تنگدست (صعلوک) گفته میشود که مال دیگران را قطع میکنند، و از سوی دیگر به افراد شکمپرستی اطلاق میگردد که حریصانه غذا میخورند. این کلمه در جدول کلمات متقاطع کاربرد زیادی دارد.