یعنی چه
این اصطلاح در زبان فارسی به عنوان یک ترکیب کنایی و عامیانه به کار میرود و به رفتارهایی اشاره دارد که فرد برای جلب توجه، خودنمایی یا دلبری انجام میدهد؛ رفتارهایی که طبیعی نیستند و با ادا و اصول یا ناز و عشوهٔ بیش از حد همراهند.
تلفظ
این ترکیب در گویش عامیانه معمولاً به صورت «اور و اطوار» شنیده میشود، اما مکتوب آن به صورت «عور و اطوار» ثبت شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «ادا و اصول»، «ناز و عشوهٔ بیش از حد» یا «رفتار ساختگی»، واژهٔ ۹ حرفی «عور و اطوار» یا «ادا و اطوار» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای توصیف این حالت در انگلیسی، بسته به نوع رفتار (تصنعی بودن یا عشوهگرانه بودن) از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم رفتارهای تصنعی با واژگان ریشه «صنع» و رفتارهای عشوهگرانه با تعابیری مثل دلال بیان میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و نزدیک به این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون بیتکلفی و سادگی در نقش متضاد، و ادا و اصول، عشوه و کرشمه در نقش مترادف هستند.
در قرآن
خود ترکیب عامیانهٔ «عور و اطوار» در قرآن وجود ندارد. با این حال، جزء دوم آن یعنی «اطوار» (جمع طور) در آیه «وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا» به معنی مراحل و حالتهای گوناگون خلقت به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل عور و اطوار
اصطلاح «عور و اطوار» یک ترکیب کنایی، ادبی و عامیانه در زبان فارسی است که از نظر ساختار دستوری در دستهٔ «اسم مرکب اتباعی» قرار میگیرد. در این نوع ترکیبها، معمولاً جزء اول یا دوم برای همآوایی میآید؛ در اینجا واژهٔ «اطوار» ریشه عربی دارد و جمعِ «طور» به معنی حالتها و رفتارهاست، اما کلمهٔ «عور» معنای مستقل ثابتی در این ترکیب ندارد و صرفاً جهت تباع و خوشآهنگی کلام اضافه شده است.
این عبارت در کاربرد روزمره و امروزی قرابت معنایی بسیار نزدیکی با «ادا و اطوار» دارد و برای توصیف رفتارهای غیرطبیعی، ژستهای تصنعی، افاده و لوسبازیهای فردی که قصد خودنمایی یا جلب توجه دارد به کار میرود. نقطه مقابل این مفهوم در فرهنگ رفتاری فارسی، سادگی، وقار، بیریا بودن و بیتکلفی است.