یعنی چه
غفلتزدگی به حالت یا صفت فردی اشاره دارد که دچار بیخبری شدید و فراموشکاری نسبت به حقایق اصلی زندگی شده و در امور ناپایدار گم گشته است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتح غین، سكون فاء، فتح لام و تاء (غَفْلَت) و فتح زاء و دال (زَدَگی) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این واژه در جدول خود «غفلت زدگی» با ۸ حرف است. واژههای مشابه مانند بیخبری یا سهلانگاری نیز ممکن است مدنظر باشند.
به انگلیسی
این واژهها در زبان انگلیسی به معنای بیتوجهی، غفلت و بیخبری مفرط به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم فرو رفتن در بیخبری و غفلت شدید از این اصطلاحات استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزین فارسی این واژه شامل غافلبودگی، بیخبری، بیتوجهی، سهلانگاری، فراموشکاری و خوابزدگی هستند.
در قرآن
خود واژه ترکیبِ فارسی «غفلتزدگی» در قرآن نیست، اما ریشهٔ اصلی آن یعنی «غفلت» و مشتقاتش مانند «الغافلون» کاربرد فراوانی دارند؛ مانند آیه اول سوره انبیاء: «اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ» که این حالت را بزرگترین آفت روحی انسان میداند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، غفلتزدگی معمولاً نماد خواب گران، مستی، دوری انسان از حقیقت و معنا، یا وجود پرده روی چشم تعبیر میشود که در مقابل بیداری، ذکر و آگاهی قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل غفلت زدگی
واژه «غفلتزدگی» یک حاصل مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «غفلت» (به معنی بیخبری و سهو) و پسوند فارسی «زدگی» (به معنی آسیبدیدگی یا مبتلا شدن به یک آفت) ساخته شده است. این کلمه در اصطلاح به حالت یا صفت فردی اشاره دارد که دچار بیتوجهی عمیق و روگردانی از حقایق پایدار و وظایف اصلی زندگی شده است.
اگرچه خود این ترکیبِ فارسی در متن قرآن کریم وجود ندارد، اما مفهوم ریشهای آن بارها مورد مداقه قرار گرفته و به عنوان یکی از خطرناکترین آسیبهای روحی و معرفتی انسان معرفی شده است، تا جایی که افراد گرفتار در آن به موجوداتی بیبهره از هدایت تشبیه شدهاند.
در حوزه فرهنگ، ادبیات و عرفان اسلامی نیز غفلتزدگی همواره معادل با حالتِ «خوابِ روحانی» یا داشتن پرده بر دیدگان باطنی تصور میشود. نقطه مقابل این حالت، بیداری، تذکر، هوشیاری و بصیرت است که انسان را به مسیر آگاهی و درک واقعیتها بازمیگرداند.