یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی-اشارهای است که به دو معنا به کار میرود: در معنای عام به معنی همان خیابان، راه یا شاهراه اختصاصی و مشخص است؛ در متون فقهی و حقوقی نیز به معنای همان واضع قانون یا تشریعکنندهٔ معینی است که پیشتر در متن به او اشاره شده است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [hamān-e šāre-’e xās] است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی بر اساس تعداد حروف، خود عبارت «همان شارع خاص» با ۱۱ حرف است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، در مفاهیم قانونی از کلمات معادل قانونگذار و در مفاهیم مکانی از اصطلاحات مربوط به خیابان اختصاصی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این ترکیب از واژگان متناسب با فقه یا ملوکیت معابر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل عباراتی چون «همان گذر ویژه»، «همان راه مشخص» یا «همان واضع قانون معین» است.
در قرآن
عین ترکیب «همان شارع خاص» یا واژه «شارع» به صورت اسم فاعل در قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشه واژگانی آن یعنی «ش ر ع» در قالب افعالی مانند «شَرَعَ» (به معنی آیین قرار داد) در آیاتی نظیر آیه ۱۳ سوره شوری به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل همان شارع خاص
عبارت «همان شارع خاص» یک ترکیب لغوی مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه از کنار هم قرار گرفتن چند واژه پدید آمده و معنای آن کاملاً به بافتار و زمینه متن وابسته است.
اگر این عبارت در یک متن فقهی، اصولی یا حقوقی به کار رود، منظور از آن اشاره مجدد به همان قانونگذار معین، واضع قانون یا مقام تشریعی است که در جملات قبلی درباره او صحبت شده است. در مقابل، در کاربردهای عامیانه و لغوی، این ترکیب به معنای همان خیابان، شاهراه یا گذرگاه اختصاصی و ویژهای است که جنبه عمومی ندارد.
به دلیل عدم وجود این ترکیب به عنوان یک مدخل واحد در لغاتنامههای کهن، برای درک آن باید به معنای اجزای سازنده آن یعنی صفت اشاره «همان»، اسم فاعل «شارع» و صفت «خاص» توجه کرد.