معنی
این کلمه یک ترکیب فعلی عربی (فعل امر مفرد مؤنث به همراه ضمیر متکلم) است که به معنای درخواست کمک، پناه یا گرفتن دست شخص توسط یک بانوان به کار میرود.
یعنی چه
این عبارت از سه بخش «خُذ» (بگیر)، «ی» (تو یک زن) و «نِی» (مرا) تشکیل شده است و به مفهوم «مرا در آغوش بگیر» یا «به فریادم برس» اشاره دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً «خذینی» با ۵ حرف است که به عنوان یک اصطلاح مذهبی و عربی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین معادل برای رساندن مفهوم امر به گرفتن متکلم، عبارت Take me است.
به عربی
این واژه اصالتاً ساختار صرفی عربی دارد و صیغه امر حاضر مفرد مؤنث متکلم وحده محسوب میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم از ترکیب مفعولی و فعلی Beni al استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این اصطلاح در زبان فارسی جملات امریِ «مرا دریافت کن» یا «دست مرا بگیر» است که حالت استمداد و کمکخواهی دارد.
در قرآن
خود واژه «خُذِینِی» در قرآن وجود ندارد؛ اما ریشه اصلی آن یعنی «أخذ» بیش از ۱۴۰ بار در قالبهای مختلف فعلی و اسمی در معنای گرفتن، عذاب کردن و پیمان بستن در آیات الهی تکرار شده است.
جمعبندی و توضیح کامل خذینی
کلمهٔ «خذینی» (تلفظ صحیح: خُذِینِی) یک ترکیب عبارتی و فعلی از زبان عربی است که از ریشه ثلاثی مجرد «أخذ» به معنی گرفتن اشتقاق یافته است. این واژه از نظر ساختار صرفی، فعل امر مفرد مؤنث به همراه نون وقایه و ضمیر متکلم وحده است که در لغت به معنای «مرا بگیر»، «مرا حمل کن» یا «مرا پناه بده» خطاب به یک زن ترجمه میشود.
این عبارت در فرهنگ و ادبیات مذهبی شیعه، فراتر از یک لغت ساده، دارای بار عاطفی و حماسی بسیار بالایی است. سرشناسترین کاربرد تاریخی آن مربوط به لحظات شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) است که در مستندات مقتلی آمده است ایشان خادمه خود را با عبارت «یا فِضَّةُ خُذِینِی» (ای فضه مرا دریاب) صدا زدند. همچنین شکل مذکر خطابی آن در شعر منسوب به امام حسین (ع) در ظهر عاشورا (فیا سُیُوفُ خُذِینِی) به عنوان نماد تسلیم مطلق در برابر تقدیر الهی تجلی یافته است.
در مجموع، این واژه گرچه در متون اصیل لغتنامه فارسی به عنوان واژه مستقل وارد نشده است، اما به عنوان یک اصطلاح مذهبی و ادبی کاملاً شناختهشده است و در جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان کلمهای ۵ حرفی با مفهوم استمداد کاربرد دارد.