یعنی چه
واژه «فنذر» یک لغت مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه ترکیبی عربی (فَـ + نَذَرُ) به معنی «پس رها میکنیم» است که در متون قرآنی به کار میرود. برخی نیز احتمال دادهاند که در جستجوهای عامیانه، غلط املایی از واژه «نذر» باشد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه در اصل عربی آن «فَنَذَرُ» با فتح فاء، فتح نون، فتح ذال و ضم راء است.
در جدول
در مسابقات جدول کلمات، پاسخ این بخش دقیقاً خود واژه «فنذر» با ۴ حرف یا معادل آن «رها میکنیم» است.
به انگلیسی
ترجمه دقیق عبارتی آن So We leave یا Then We abandon است. اگر منظور کاربر واژه نذر باشد، معادل آن Vow یا Offering میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای مفهوم قرآنی آن از Bırakırız استفاده میشود و در صورت فرض ریشه نذر، Yemin یا Adak معادلهای آن هستند.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل مضارع عربی به فارسی، عبارت «پس رها میکنیم» یا «پس ترک میکنیم» است.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن کریم در آیه ۱۱ سوره یونس آمده است که میفرماید: «...فَنَذَرُ الَّذِینَ لَا یَرْجُونَ لِقَاءَنَا فِي طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ»؛ یعنی پس کسانی را که به دیدار ما امید ندارند، در طغیانشان سرگردان رها میکنیم.
نماد چیست
به عنوان یک فعل عربی قرآنی، نماد فرهنگی یا اسطورهای خاصی در ادبیات فارسی ندارد؛ اما اگر آن را ریشه نذر فرض کنیم، نماد عهد، بخشش و اطعام مذهبی است.
جمعبندی و توضیح کامل فنذر
واژه «فنذر» در فرهنگهای معتبر لغت فارسی مانند دهخدا، معین و عمید به عنوان یک کلمه مستقل فارسی ثبت نشده است. این عبارت در حقیقت یک ترکیب فعلی عربی مشتق از ریشه (و ذ ر) است که در قرآن کریم به کار رفته و به معنای «پس رها میکنیم» یا «پس وا میگذاریم» ترجمه میشود.
از سوی دیگر، در بسیاری از جستجوهای اینترنتی و منابع جدول، احتمال میرود که این کلمه یک غلط املایی یا اشتباه نوشتاری از واژه رایج «نذر» (به معنی عهد و پیمان) باشد. به همین دلیل در تحلیلهای لغوی، هم به وجه قرآنی آن و هم به معانی اصطلاحی نذر توجه میشود.