معنی
کظم الغیظ به معنای نگهداشتن خشم در دل و خودداری از آشکار کردن و عملی ساختن آن است. این صفت به فردی اشاره دارد که با وجود داشتن قدرت برای انتقامجویی، نفس خود را مهار میکند.
یعنی چه
در لغت، «کَظم» به معنی بستن سرِ مشک پر از آب یا بند آمدن نفس در گلو است و «غَیظ» به معنای شدیدترین نوع خشم درون قلب؛ بنابراین یعنی فرد راه خروج خشم خود را کاملاً میبندد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب عربی به صورت کَظْمُ الغَیْظ (kazm-ol-ghayz) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ به عنوان فروبردن خشم معمولاً «کظم الغیظ» است که دقیقاً ۸ حرف دارد.
به عربی
این اصطلاح در اصل یک ترکیب واژگانی عربی است که در متون اخلاقی و دینی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل فروبردن خشم، خویشتنداری، بردباری، حلم و کنترل غضب است.
در قرآن
این اصطلاح در آیه ۱۳۴ سوره آلعمران به صورت «وَالْکَاظِمِینَ الْغَیْظَ» آمده که خشمفروبران را در کنار بخشندگان، از نیکوکاران و محبوبان درگاه الهی معرفی میکند.
نماد چیست
این مفهوم نماد عالی خویشتنداری و بزرگی روح است. در فرهنگ اسلامی، امام هفتم شیعیان به دلیل بردباری بینظیرشان در برابر دشمنان، به لقب «کاظم» مشهور و نماد تاریخی این فضیلت شدند.
جمعبندی و توضیح کامل کظم الغیظ
اصطلاح قرآنی و اخلاقی «کظم الغیظ» به معنای مهار کردن و فروخوردن خشم شدید در زمان قدرت بر انتقام است. ریشه لغوی آن به بستن دهانه مشک پر از آب تشبیه شده که استعارهای از حبس کردن غضب در درون و جلوگیری از طغیان آن است.
این عبارت در ادبیات و فرهنگ عامه به عنوان یکی از فضایل والای انسانی و نشانهای از بزرگی روح، وقار و تسلط بر نفس شناخته میشود. در تاریخ اسلام نیز امام هفتم شیعیان، امام موسی کاظم (ع)، به عنوان مظهر و نماد عینی این صفت اخلاقی به شمار میروند.