یعنی چه
ناز بالش (یا نازبالش) به نوعی بالشچه، متکا یا کوسن پهن و بسیار نرم اطلاق میشود که در گذشته روی تخت یا صندلی قرار میدادند و به عنوان تکیهگاه جانبی یا زیرگوشی از آن استفاده میکردند تا نهایت راحتی را فراهم کند.
تفهیم تلفظ / تلفظ
این واژه ترکیبی از دو بخش «ناز» (به سکون ز) و «بالِش» (با کسره ل) است و به صورت سرهم نیز نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف میتواند «ناز بالش»، «نازبالش» یا مترادفهای آن مانند «بالشچه» و «مخده» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به کاربرد استراحت یا تکیه دادن، کلمات متفاوتی برای آن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی کلماتی که به وسایل استراحت و تکیهگاه سر و پهلو اشاره دارند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بالشهای خواب و کوسنهای سنتی تکیهگاهی از این واژهها استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ کلاسیک فارسی، سر نهادن بر نازبالش کنایه از زندگی مرفه، بیدردی، ناز و نعمت، و گاهی سستی و استراحت مداوم است.
جمعبندی و توضیح کامل ناز بالش
واژه «ناز بالش» یک ترکیب اصیل و زیبای فارسی است که از دو جزء «ناز» به معنای لطافت و نرمی و «بالش» به معنای تکیهگاه تشکیل شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و عمید به بالشهای کوچک، پهن و بسیار لطیفی معنا شده که در گذشته برای راحتی بیشتر زیر گوش میگذاشتند یا به عنوان پشتی و کوسن به آن تکیه میدادند.
در ابعاد فرهنگی و ادبی، این واژه فراتر از یک وسیله خواب ساده است؛ نازبالش در اشعار و متون قدیمی نمادی از ثروت، رفاه، آسایش خاطر و گاه تنپروری به شمار میرود. همچنین در ادبیات معاصر ایران، این نام یادآور رمان فانتزی و اجتماعی ارزشمندی از نویسنده نامآشنا، هوشنگ مرادی کرمانی است.