یعنی چه
واژه الحبال در زبان عربی جمع مکسر کلمه «حَبْل» است. این کلمه در معنای حقیقی به طناب، رسن، بند و رشته اشاره دارد و در معنای مجازی و استعارهای به مفاهیمی چون عهد، پیمان، امان، اسباب و راههای ارتباطی گفته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «الحِبال» (ḥibāl) با کسره روی حرف حاء و سکون روی حرف باء است.
در جدول
کلمه الحبال در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «ریسمانها» یا «طنابها» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از واژگان Ropes یا Cords برای معنای حقیقی و Bonds برای معنای استعارهای (پیمانها و بندها) استفاده کرد.
به عربی
از آنجا که خود کلمه عربی است، مترادفهای عربی آن شامل الأحبال، الأرسان (افسارها) و العهود (پیمانها) میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه در متون کهن و معاصر عبارتند از ریسمانها، طنابها، بندها و رسنها. در متون عرفانی و ادبی نیز به معنای پیوندها و عهدها ترجمه میشود.
در قرآن
این کلمه به صورت جمع در آیه ۴۴ سوره شعراء آمده است: «فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ» (پس ساحران ریسمانها و عصاهای خود را افکندند). همچنین شکل مفرد آن (حبل) در ترکیبهای مشهوری مثل «حبل الله» (ریسمان و دین خدا) و «حبل الورید» (رگ گردن) به کار رفته است.
نماد چیست
کلمه الحبال به واسطه داستان تقابل موسی با ساحران فرعون، در فرهنگ اسلامی و ادبی نماد ترفندهای باطل، سحر و جادوگری است. این در حالی است که مفرد آن یعنی «حبل»، نماد وحدت، نجات، همبستگی و عهد و وفاداری به خداوند محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الحبال
واژه «الحبال» یک لفظ عربی و جمع مکسر کلمه «حبل» است که در لغت به معنای طنابها، ریسمانها و بندها پیوند خورده است. این کلمه در فرهنگ اسلامی و متون ادبی علاوه بر کاربرد مادی، کاربردهای استعارهای فراوانی دارد و میتواند اشاره به عهدها، پیمانها و اسباب ارتباطی داشته باشد.
در قرآن کریم، الحبال به طور خاص یادآور داستان ساحران در برابر حضرت موسی است که ریسمانهای خود را برای جادوگری به زمین انداختند؛ از این رو در نمادشناسی ادبی، این واژه اغلب تداعیکننده ابزار جادو، حیلههای باطل و ریسمانهای دنیوی است که در تقابل با حقیقت و ریسمان استوار الهی (حبل المتین) قرار میگیرند.