یعنی چه
بر اساس مستندات فرهنگهای کهن مانند برهان قاطع و لغتنامه دهخدا، این واژه از اصطلاحات باستانی است که به معنای فرزند، پور، طفل و نوباوه به کار میرفته است.
تلفظ
این کلمه باستانی به صورت فتح اول و سوم (پَندَند) تلفظ میشود و ریشه در زبانهای ایران باستان دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، اگر گزینهای ۵ حرفی برای معنی فرزند یا اصطلاح هزوارش آن خواستند، واژه مورد نظر پندند است.
به انگلیسی
بر اساس معنای لغوی باستانی آن، کلماتی که مفهوم فرزند و زاده را رسانند معادل انگلیسی آن محسوب میشوند.
به فارسی
مترادفهای دقیق و امروزی این واژه کهن در زبان فارسی معاصر شامل فرزند، نوباوه، پور، زاده و کودک میشود.
در قرآن
به دلیل اینکه این کلمه یک واژه خالص پهلوی و از اصطلاحات هزوارش است، در زبان عربی و متن مقدس قرآن به کار نرفته و نامشخص است.
نماد چیست
این واژه جنبه اسطورهای یا نمادین خاصی در ادبیات متاخر ندارد و صرفاً یک اصطلاح لغوی ثبتشده در متون کهن پهلوی برای اشاره به فرزند است.
جمعبندی و توضیح کامل پندند
واژه «پندند» یک مدخل بسیار کهن و باستانی در فرهنگهای زبان فارسی نظیر برهان قاطع و لغتنامه دهخدا است. این کلمه در اصطلاح هزوارش و متون زند و پازند به معنای فرزند، بچه، پور و زاده به کار میرفته است. با توجه به سیر تطور زبان، این کلمه امروزه از چرخه زبان زنده و گفتاری خارج شده و بیشتر در متون پدیدارشناسی زبان و جدول کلمات کاربرد دارد.
از سوی دیگر، در برخی تحلیلهای زبانشناختی مدرن اشاره شده که این ساختار ممکن است در متون معاصر به عنوان یک غلط املایی یا شکل صَرفی نادرست و عامیانه از فعل مرتبط با واژه «پند» (مانند پند میدهند) تلقی شود؛ اما اصالت تاریخی آن به عنوان یک کلمه مستقل ۵ حرفی به همان معنای فرزند بازمیگردد.