معنی
گسترش در نقش اسم مصدر به معنی عمل گستردن، پهنشدگی، بسط و رواج است. در زبان قدیم به عنوان اسم به هر چیز گستردنی مانند فرش، بساط و پوشش نیز اطلاق میشده است.
یعنی چه
این واژه زمانی به کار میرود که یک مفهوم، قلمرو، ساختار یا جسم از حالت محدود و کوچک قبلی خود فراتر رفته و فضای بیشتری را اشغال کند یا افراد بیشتری را تحت تاثیر قرار دهد.
مترادف
واژههایی مانند توسعه و بسط بیشترین شباهت معنایی را در کاربردهای مدرن و کلاسیک با گسترش دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده فرایند معکوس گسترش، یعنی محدود شدن فضا، دامنه یا اندازه هستند.
هم خانواده
ساخت این واژهها بر پایه بن مضارع «گستر» از مصدر «گستردن» شکل گرفته است.
ریشه
این واژه از فعل فارسی میانه wistar- / wistardan به معنی پهن کردن و گستردن گرفته شده است که از ترکیب بن مضارع «گستر» و پسوند اسممصدر ساز «ـِش» ساخته شده است.
جمله سازی
در جدول
کلمه «گسترش» دقیقاً ۵ حرف دارد و در جدولها معمولاً به عنوان معادل بسط یا توسعه از طراحان پرسیده میشود.
به انگلیسی
بسته به متن مورد نظر، واژه Expansion برای رشد فیزیکی و حجمی و واژه Development برای توسعه مفهومی کاربرد بیشتری دارد.
جمعبندی و توضیح کامل گسترش
واژه «گسترش» یکی از کلمات اصیل و ریشهدار زبان فارسی است که مفهوم پهن شدن، وسیع شدن و افزایش قلمرو یا دامنه را میرساند. این کلمه در طول تاریخ سیر تکاملی خود را از فارسی میانه حفظ کرده و امروزه در حوزههای مختلف علمی، اجتماعی و اقتصادی به عنوان نمادی از رشد، پویایی و افزونخواهی مثبت به کار میرود.
گرچه خود این واژه به صورت لفظی در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم دقیق معادل آن مانند «سعة» (وسعت دادن) و «دحو» (گستراندن) در آیاتی نظیر آیه ۴۷ سوره ذاریات درباره وسعت آسمانها و آیه ۳۰ سوره نازعات درباره زمین به چشم میخورد که نشاندهنده پویایی مفسران در تطبیق آن با نظریههای علمی مدرن است.