یعنی چه
این اصطلاح در زبان فارسی یک مصدر مرکب ادبی و کهن است. کلمه «راندن» در این ترکیب به معنای مجازیِ پیش بردن، هدایت کردن و نافذ کردن حکم و فرمان به کار رفته است؛ بنابراین «مملکت راندن» به مفهوم مدیریت، رهبری و تسلط سیاسی بر یک سرزمین یا پادشاهی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت مَمْلَکَت (با فتح م و ل) و رانْدَنْ (با سکون ن و د) است.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، اگر به عنوان راهنما از عباراتی چون «پادشاهی کردن» یا «اداره کشور» استفاده شود، عبارت ده حرفی «مملکت راندن» یا معادلهای آن نظیر «حکومت کردن» مد نظر است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این اصطلاح در زبان انگلیسی از افعالی که به اداره سیاسی یا پادشاهی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، مفهوم راندنِ امور مملکت معمولاً با افعالی از ریشه «حکم» یا «سوس» (سیاست و تدبیر) بیان میشود.
در قرآن
خودِ عبارت مرکب و فارسی «مملکت راندن» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، بخش اول آن یعنی «مملکت» با واژههای همریشه عربی مانند «مُلک» (به معنی پادشاهی و فرمانروایی) بارها در آیات مطرح شده است؛ مانند آیه ۲۶ سوره آلعمران: «قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ» که به مالکیت و حاکمیت مطلق خداوند بر جهان اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ، تاریخ و ادبیات سنتی ایران، این اصطلاح نمادی از پادشاهی، پادرمیانی بر سرنوشت یک ملت و اقتدار است. مظاهر و نمادهای مادی وابسته به آن در شعر و متون کهن شامل «تاج»، «تخت» و «نگین سلیمانی» یا همان انگشتر پادشاهی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مملکت راندن
عبارت «مملکت راندن» یک مصدر مرکب و اصطلاح ادبی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «مملکت» (به معنای کشور یا قلمرو پادشاهی) و فعل اصیل فارسی «راندن» (به معنای مجازی هدایت کردن و نافذ ساختن حکم) شکل گرفته است. این اصطلاح در اصل به معنای فرمانروایی، سلطنت، جهانداری و اداره امور کلان یک سرزمین به کار میرود.
در ادبیات کهن فارسی و متون تاریخی، این عبارت بارها برای توصیف شیوه حکمرانی پادشاهان و حاکمان عادل یا مقتدر استفاده شده است. ساختار زبانی آن نشاندهنده پیوند عمیق میان واژگان وامگرفتهشده و افعال حرکتی فارسی است که به آن باری آهنگین و حماسی میبخشد.
امروز این ترکیب کمتر در زبان گفتاری و روزمره مردم شنیده میشود و جای خود را به عباراتی نظیر «حکومت کردن»، «اداره کشور» یا «زمام امور را به دست داشتن» داده است؛ با این حال، همچنان در متون رسمی، تاریخی، ادبی و جداول کلمات متقاطع به عنوان یک واژه باوقار و اصیل جایگاه خود را حفظ کرده است.