یعنی چه
واژه «ذوالمنن» در لغت به معنای دارنده منتها و بخششهای بیکران است. این کلمه ترکیبی از «ذو» (صاحب و دارنده) و «المنن» (جمعِ مِنَّة به معنی نعمت، احسان و عطا) است که در مجموع به کسی اشاره دارد که سرشار از فضل، بخشندگی و نعمتدهی بدون چشمداشت است.
تلفظ
این واژه بر اساس قواعد زبان عربی تلفظ میشود؛ الف و لام آن ادغام/حذف حرکتی شده و به صورت «ذُلمِنَن» یا با واو کشیده «ذوالمِنَن» خوانده میشود که مِ دارای کسره و نَ دارای فتحه است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «صاحب نعمتها» یا «بخشنده عطاهای فراوان» کلمه ۷ حرفی «ذوالمنن» است. همچنین کلمات هممعنی کوچکتر مانند منان یا منعم نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی به عنوان صفت الهی، عباراتی استفاده میشود که مفهوم دارنده احسان، فیض و متبوع نعمتهای بیپایان را منتقل سازد.
به عربی
این کلمه خود ساختاری کاملاً عربی دارد و از ترکیب صفت ملکی با اسم جمع مجرور ساخته شده است و در متون دینی عربی کاربرد فراوان دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون «نعمتبخش»، «بسیار بخشنده»، «صاحبکرم» و «خداوندِ احسان» هستند که در ادبیات منظوم و منثور فارسی به جای ترکیب اصلی استفاده میشوند.
در قرآن
عبارت ترکیبی «ذوالمنن» به صورت عینی و با همین ساختار در متن قرآن مجید نیامده است؛ با این حال، صفت همخانواده آن یعنی «المنّان» در احادیث به عنوان یکی از اسماءالحسنی بیان شده و مفاهیم مشابهی نظیر «ذوالفضل العظیم» در آیات بارها تکرار شده است.
نماد چیست
در عرفان اسلامی و ادبیات مذهبی، این واژه نماد اختصاصی ذات باریتعالی به عنوان منبع اصیل و ابتدایی تمام برکات مادی و معنوی جهان است؛ جلوهای از رحمتی که بدون انتظار جبران، بر همگان میبارد.
جمعبندی و توضیح کامل ذوالمنن
واژه «ذوالمنن» از ترکیبات زیبای عربی وارد شده به فرهنگ و ادبیات اسلامی است که از دو بخش «ذو» به معنای صاحب و «المنن» که جمع مِنّة و به معنای نعمت بزرگ و بخشش بدون چشمداشت است، تشکیل میشود. این اصطلاح در متون دینی، ادعیه و اشعار عارفانه فارسی، صفت اختصاصی خداوند متعال قرار میگیرد و به ویژگی مطلقِ بخشندگی و روزیرسانی پروردگار اشاره دارد.
با وجود اینکه خودِ این کلمه با همین املای ترکیبی در متن قرآن مجید به چشم نمیخورد، صفتِ قرآنی و روایی «منّان» و ترکیبات همارزی چون «ذوالفضل العظیم» کاملاً مؤید این معنا هستند. این کلمه در اشعار شاعران کلاسیک ایران نیز به عنوان نمادی از فیض دائمی و قطعنشدنی الهی، برای ستایش پروردگاری که نعماتش سراسر جهان را فراگرفته، استفاده شده است.