یعنی چه
اعتزاز در لغت به معنای ارجمند شدن، بزرگداشت، گرامی داشتن و باافتخار و سربلند شدن است. این واژه به حالت احساس عزت، خودارجمندی و شکوه مقتدرانه اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت اِعْتِزاز (e'tezāz) است و نباید آن را با واژه «اهتزاز» به معنی تکان خوردن و برافراشته شدن اشتباه گرفت.
در جدول
در حل جدول، کلمه اعتزاز به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «عزیز شدن» یا «افتخار کردن» کاربرد دارد و دقیقاً دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژگانی که مفاهیم افتخار، کرامت و عزتنفس را میرسانند برای معادلسازی اعتزاز استفاده میشود.
به عربی
خود کلمه «اعتزاز» عیناً در زبان عربی مصدری از باب افتعال است. واژههای هممعنی دیگر در عربی شامل فخر و کرامة هستند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و سره برای این واژه شامل سربلندی، سرافرازی، خویشتنارجمندی و گرامیداشت هستند که بار معنایی مثبت و باوقاری دارند.
در قرآن
واژه «اعتزاز» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است؛ اما ریشه سه حرفی آن یعنی (ع-ز-ز) و مشتقاتی مانند «العزة» (مانند آیه فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِیعًا) فراوان استفاده شدهاند و مفهوم عزت را برجسته میکنند.
نماد چیست
این کلمه از نظر مفهومی و فرهنگ عامه، نماد بارز سربلندی، شکوه، هویت مقتدرانه و حفظ کرامت انسانی در برابر خواری و ذلت است.
جمعبندی و توضیح کامل اعتزاز
واژه «اعتزاز» یک مصدر عربی از ریشه (ع-ز-ز) و باب افتعال است که وارد زبان فارسی شده و به معنای عزیز شدن، سربلندی، افتخار و احساس کرامت درونزاست. این واژه بار معنایی بسیار مثبت، اخلاقی و حماسی دارد و نباید از نظر املایی با واژه «اهتزاز» (به معنی جنبش و تکان خوردن پرچم) اشتباه گرفته شود.
اگرچه خود کلمه به طور مستقیم در متن قرآن مجید به کار نرفته، اما ریشه و مفهوم آن یعنی عزت و ارجمندی، از اصول کلیدی مورد تاکید در فرهنگ اسلامی و قرآنی است. در کاربردهای جدولی و لغوی، این واژه ششحرفی همواره به عنوان نمادی از بزرگداشت، عزتنفس و استعلا شناخته میشود.