یعنی چه
واژهٔ «قابل اعتنا» یک صفت ترکیبی در زبان فارسی است که برای اشاره به امور، اشیاء یا افرادی به کار میرود که دارای اهمیت، اعتبار یا ارزش کافی هستند تا مورد توجه و بررسی قرار گیرند.
تلفظ
این ترکیب از دو بخش «قابل» (با کسره اضافه) و «اعتنا» تشکیل شده و به صورت روان و پشتسرهم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «شایان توجه» یا «بااهمیت»، بسته به تعداد حروف خواسته شده، کلماتی چون قابل اعتنا (۹ حرف) یا معتنابه (۷ حرف) قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از صفتهایی استفاده میشود که بر ارزشِ دیده شدن یا اهمیت داشتن یک موضوع دلالت دارند.
به عربی
از آنجا که ریشه هر دو کلمه عربی است، در زبان عربی معادلهای همریشه یا ترکیبات مشابه برای بیان شایستگیِ توجه وجود دارد.
به فارسی
برابرهای اصیل یا متداول فارسی این واژه شامل عباراتی مانند «شایان توجه»، «درخور اهمیت» و «چشمگیر» است که همان بار معنایی را منتقل میکنند.
در قرآن
عین ترکیب «قابل اعتنا» در قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، ریشه ثلاثی مجرد «ع ن ی» در آیاتی مانند «شَأْنٌ يُغْنِيهِ» (عبس/۸) به معنی مشغول کردن یا «وَعَنَتِ الْوُجُوهُ» (طه/۱۱۱) به معنی خاضع شدن دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل قابل اعتنا
واژهٔ «قابل اعتنا» یک صفت ترکیبی کاربردی در زبان فارسی امروز است که از ترکیب «قابل» (شایسته/پذیرنده) و «اعتنا» (توجه/اهتمام) ساخته شده است. این اصطلاح در متون تحلیلی، ادبی و نقدهای علمی کاربرد فراوانی دارد و نشاندهنده وزن، ارزش یا اعتباری است که نمیتوان به سادگی از کنار آن گذشت.
از نظر نشانهشناسی مدرن، این مفهوم با نمادهایی مانند علامت تعجب یا ستارهدار کردن متون (برای جلب توجه انتخابی) همخوانی دارد. در ساختار پازلها و جدولها نیز، این عبارتِ ۹ حرفی معمولاً به عنوان معادل دقیقی برای کلماتی چون شایان توجه، معتنابه و بااهمیت به کار میرود.