یعنی چه
واژه طرایف جمع «طریفه» یا «طریف» است و در زبان فارسی به چیزهای نو، شگفتانگیز، جالب و پسندیده اطلاق میشود. این کلمه همچنین به مالهای تازه، سوغات، هدایای کمیاب و نکات و لطایف بامزه ادبی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت طَ-را-یِف است که در اصل عربی با همزه (طرائف) نوشته و خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، کلمه طرایف به عنوان پاسخ برای واژههایی چون چیزهای نادر، تحفهها، سخنان نغز و هدایای کمیاب کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد ادبی یا مادی، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و در خود زبان مبدأ نیز به همین صورت یا به شکل هممعنیهایش به کار میرود.
در قرآن
خود کلمه «طرایف» یا «طریفه» در متن قرآن مجید به کار نرفته است. با این حال، کلماتی از همین ریشه مانند «طَرَف» (به معنای ناحیه و گوشه) و «طَرْف» (به معنای نگاه و چشم، مانند عبارت قاصراتُ الطَّرْف) در آیات الهی دیده میشوند.
نماد چیست
این کلمه نماد اصطلاحی یا اساطیری خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در ادبیات فارسی و عربی، نمادی از ظرافت، شیرینی گفتار، گردآوری نکات نغز و حکایتهای منتخب و دلنشین به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل طرایف
واژه طرایف از ریشه عربی «ط ر ف» گرفته شده و در ادبیات فارسی کاربردی کاملاً فصیح و فاخر دارد. این کلمه که جمع طریفه است، در دو قلمرو مادی و معنوی به کار میرود؛ در قلمرو مادی به معنای هدایای کمیاب، سوغات، تحفهها و میوههای نوبرانه است و در قلمرو معنوی و ادبی، به سخنان نغز، حکایتهای دلنشین، لطایف و نوادر شگفتانگیز اشاره دارد.
بررسی متون کهن مانند تاریخ بیهقی نشان میدهد که این کلمه همواره برای توصیف چیزهای ارزشمند، جالب و شادیآفرین که به عنوان نثار یا پیشکش استفاده میشده، کاربرد داشته است. اگرچه این واژه در قرآن کریم عیناً ذکر نشده، اما ریشه اصلی آن حضور پررنگی در زبان عربی و متون اسلامی دارد.
در مجموع، طرایف ابزاری بیانی برای توصیف هر آن چیزی است که به دلیل تازگی، ندرت و زیباییاش، نگاهها را به خود جلب میکند و مایه خرسندی و شگفتی ذهن یا چشم انسان میشود.