یعنی چه
واژه «بدسرشت» از دو بخش «بد» و «سرشت» (به معنی طینت، خمیره و فطرت) تشکیل شده و به فردی اشاره دارد که ذات و خوی او متمایل به بدی و شرارت است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتحه بر روی باء و سکون دال (بَد)، و کسره تحت سین و راء (سِرِشت) میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنمای «بدذات» یا «دارای باطن ناپاک» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم بدسرشتی در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که بر بدخواهی ذاتی یا رفتار شرورانه دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی واژه خبیث دقیقترین معادل برای توصیف فساد فطرت و بدسرشتی است که در متون قرآنی نیز به کار رفته است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این واژهها برای توصیف افرادی که به صورت ذاتی یا رفتاری دارای خصلتهای منفی هستند استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات، اسطورهشناسی و فرهنگ عامه، واژه بدسرشت نماد شخصیتهای منفی، ابلیس و موجوداتی است که نیت و رفتار آسیبزا دارند. در تمثیلهای حیوانی نیز حیواناتی مانند گرگ یا کفتار گاهی به عنوان نماد عینی بدسرشتی معرفی میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل بدسرشت
واژه «بدسرشت» یکی از صفات مرکب و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند منفیساز «بد» و اسم مصدر «سرشت» (به معنای خمیره، طبیعت و فطرت) ساخته شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری همچون دهخدا، معین و عمید به معنای کسی که دارای باطن، ذات یا طینت ناپاک و مفسد است، تعریف میشود و در تقابل مستقیم با واژگانی چون نیکسرشت و پاکطینت قرار میگیرد.
اگرچه خودِ کلمه فارسی بدسرشت در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن مانند خباثت باطنی و فساد فطرت در آیات متعدد و با واژههایی نظیر «خبیث» به تصویر کشیده شدهاند؛ جایی که قرآن به جداسازی پاکان از ناپاکان (خبیث از طیب) اشاره میکند. در بافت فرهنگی و ادبی، این کلمه بار معنایی کاملاً منفی داشته و به عنوان نمادی برای انحرافات اخلاقی عمیق و شخصیتهای شرور به کار میرود.