یعنی چه
البغضاء در لغت به معنای شدت یافتن بغض و دوری گزیدن قلب از چیزی است که ناخوشایند میدارد. این کلمه به حالت پایدار نفرت اشاره دارد که مایه جدایی عاطفی و اجتماعی میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با فتح همزه و سکون لام، فتح باء، سکون غین، فتح ضاد به همراه الف ممدوده تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه البغضاء به عنوان پاسخ برای طراحانی که کینه، نفرت شدید یا دشمنی عمیق مذهبی/قرآنی ۷ حرفی را مد نظر دارند، کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی این واژه خود یک اسم مصدر مؤکد است که برای رساندن اوج کراهت قلبی و عداوت به کار میرود.
به فارسی
نزدیکترین برگردانهای فارسی برای این کلمه، واژههای کینه عمیق، دشمنی پایدار و نفرت مفرط هستند.
در قرآن
این واژه ۵ بار با الف و لام تعریف در قرآن آمده است؛ از جمله در آیه ۹۱ سوره مائده که دستاورد شیطان از شراب و قمار را ایجاد عداوت و بغضاء میان مؤمنان معرفی میکند، و آیه ۱۱۸ سوره آلعمران که از آشکار شدن بغضاء از دهان دشمنان سخن میگوید.
نماد چیست
البغضاء مفهوم انتزاعی از یک حس منفی اخلاقی است و نماد فیزیکی خاصی ندارد؛ اما در ادبیات دینی به عنوان نماد دوری از رحمت الهی، فروپاشی پیوندهای انسانی و آتش پنهان زیر خاکستر شناخته میشود که در مقابل مَوَدّت قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل البغضاء
واژه «البغضاء» یک اصطلاح اصیل عربی و قرآنی است که مرتبهای فراتر از یک ناراحتی یا بغض ساده را نشان میدهد. این کلمه به معنای کینه، عداوت و نفرت بسیار عمیق و پایدار قلبی است که معمولاً به رفتارهای خصمانه و دوری گزیدن انسانها از یکدیگر ختم میشود. ریشه این واژه «ب-غ-ض» بوده و حالت شدیدتری از بغض را افاده میکند.
در فرهنگ اسلامی و متن قرآن کریم، این واژه همواره در ساختاری منفی و هشداردهنده به کار رفته و غالباً با واژه «العداوة» قرین است. قرآن پدید آمدن البغضاء میان انسانها را خطری اجتماعی و ناشی از وسوسههای شیطانی یا انحرافات اخلاقی میداند که جامعه را به سمت گسست و تفرقه سوق میدهد.
از نظر واژهگزینی، معادلهای فارسی آن کلماتی چون کینه دیرینه و دشمنی سخت هستند. این مفهوم در تقابل مستقیم با واژگان مثبتی چون حب، مودت، الفت و رحمت قرار دارد که مایه انسجام و پیوند دلها هستند.