یعنی چه
این کلمه یک اصطلاح عامیانه، کنایهای و دلسوزانه یا حرصآور است که وقتی به کار میرود که فردی پس از توصیه یا هشدار فراوان به دیگری، او را با تصمیمش تنها میگذارد و عواقب کار را به خودش واگذار میکند.
تلفظ
تلفظ اصلی این واژه در گویش عامیانه شامی «تِصْطِفِلْ» یا «اِصْطِفِلْ» است که در فضای مجازی فارسی به صورت «تسطفل» نوشته و خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول خودِ «تسطفل» با ۵ حرف است. همچنین در صورت اشتباه املایی طراح جدول، ممکن است واژه ۴ حرفی «تطفل» مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از اصطلاحات رایجی که اختیار کار را کاملاً به خود شخص واگذار میکند برای معادلسازی این واژه استفاده میشود.
به عربی
ریشه این واژه در عربی فصیح از فعل «إصطفى» (برگزیدن) است، اما در گویش عامیانه لبنان و سوریه به این معنا دگرگون شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی عباراتی که نشاندهنده واگذاری انتخاب و تصمیم نهایی به مخاطب است، نزدیکترین معادلها هستند.
به فارسی
عباراتی مثل «به من چه»، «هر طور صلاح میدانی» و «مختار بودن» نزدیکترین برگردانهای مفهومی و کنایهای این واژه در زبان فارسی هستند.
در قرآن
واژه عامیانه «تسطفل» در قرآن نیامده است. البته ریشه آن (ص-ف-و) در قالب افعالی مانند «اصْطَفَىٰ» به معنی برگزید در آیات قرآنی به کار رفته است، اما معنای کنایهای مورد نظر را ندارد.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه «تسطفل» عمدتاً یک اصطلاح بیگانه و وارداتی از گویشهای عربی کشورهای شام (سوریه و لبنان) است. این واژه در اصل از عبارت «اصطفل برأیک» گرفته شده که یعنی «با رأی و نظر خودت تنها باش و عواقبش را بپذیر». در سالهای اخیر، این لفظ به عنوان یک اصطلاح ترند و کنایهای در شبکههای اجتماعی فارسیزبان برای ابراز بیتفاوتی دلسوزانه یا واگذاری انتخاب به طرف مقابل رواج یافته است.
جمعبندی و توضیح کامل تسطفل
کلمه «تسطفل» یک واژه اصیل، معیار یا مستند در لغتنامههای شاخص فارسی مانند دهخدا، معین و عمید نیست. این عبارت در واقع یک اصطلاح کاملاً عامیانه و کنایهای است که از لهجههای عربی شامی (بهویژه لبنانی و سوری) وام گرفته شده و در سالهای اخیر از طریق فضای مجازی و شبکههای اجتماعی به گفتارهای روزمره برخی کاربران فارسیزبان راه یافته است.
معنای این واژه معادل «خودت دانی»، «هر کار دلت میخواهد بکن» یا «عواقب کار پای خودت» است و زمانی به کار میرود که فرد پس از نصیحت یا هشدار دادن به دیگری، او را با تصمیمش رها میکند. ریشه این لفظ به فعل «إصطفى» در باب افتعال بازمیگردد که در عربی فصیح به معنی انتخاب کردن و برگزیدن است، اما در اصطلاح عامیانه دگرگون شده است.
شایان ذکر است که در زبان فارسی رسمی، نزدیکترین واژه به این املای ساختاری، کلمه «تطفل» (به معنی طفیلی بودن و ناخوانده وارد شدن) است؛ اما اگر مقصود دقیقاً واژه ۵ حرفی «تسطفل» باشد، صرفاً با همین کاربرد کنایهای و عامیانه شامی شناخته میشود و نمادی از بیتفاوتی کنایهآمیز یا واگذاری انتخاب به خود فرد است.