معنی
توشه در زبان فارسی به هر نوع مایحتاج، خوراک یا لوازمی گفته میشود که مسافر برای سفر با خود برمیدارد. همچنین به هرگونه ذخیره و تدارکی که برای آینده اندوخته میشود، اطلاق میگردد.
یعنی چه
این واژه از ریشه کهن پارسی «توش» به معنی نیرو و توان گرفته شده است؛ بنابراین توشه یعنی آنچه به انسان برای ادامه مسیر زندگی یا سفر قوت و توانایی میبخشد.
مترادف
واژههای آذوقه، زاد، رهتوشه و اندوخته نزدیکترین همپوشانی معنایی را با این کلمه دارند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند زاد، آذوقه یا بنه به عنوان راهنما آمده و پاسخ معمولاً «توشه» است.
به انگلیسی
در متون عمومی و قدیمی بیشتر از provisions استفاده میشود، اما در اصطلاحات ترابری مدرن معادل baggage است.
به عربی
در ادبیات دینی و قرآنی، واژه «زاد» مستقیمترین معادل برای توشه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل توشه
واژه «توشه» یک واژه اصیل و کهن ایرانی با ریشه در فارسی میانه (tōšag) است که از نظر لغوی با مفهوم قوت، توان و رمق گره خورده است. این کلمه در اصل برای اشاره به خوراک، آذوقه و بار و بنهای که مسافران در سفرهای طولانی به همراه خود میبردند استفاده میشده تا مایه بقا و توانایی آنها در مسیر باشد.
در سیر تطور زبان و رسوخ در ادبیات و فرهنگ عرفانی، معنای توشه فراتر از مادیات رفته و به یک نماد استعاری قوی تبدیل شده است؛ به طوری که در متون اخلاقی و دینی، نماد اعمال صالح، تقوا و اندوختههای معنوی انسان برای سفر ابدی آخرت به شمار میرود، چنان که در ترجمه آیه ۱۹۷ سوره بقره نیز بهترین توشه همان پرهیزکاری معرفی شده است.