یعنی چه
این ترکیب در معنای ظاهری به مصرف دسر خنک و نشاستهای فالوده اشاره دارد، اما در ادبیات فارسی و متون کهن (مانند تاریخ بیهقی) به عنوان یک اصطلاح کنایی به معنی اقدام به کاری بسیار راحت، بیخطر و آسان به کار میرود؛ معادل اصطلاح امروزی «مثل آب خوردن».
تلفظ
تلفظ واژه به صورت [پالوده خوردن] است که در آن پالوده اسم مفعول از مصدر پالودن میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه ۱۱ حرفی «پالوده خوردن» یا معادل آن «فالوده خوردن» است.
به انگلیسی
برای مفهوم کنایی از اصطلاحات مربوط به کارهای آسان و برای معنای واقعی از معادل دسر سنتی استفاده میشود.
به عربی
در متون کهن عربی واژه فالوذج از پالوده فارسی وام گرفته شده است.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم آن در متن شامل کارِ راحت، کار بیدردسر و در معنای مادی همان فالوده خوردن است.
در قرآن
این ترکیب یک اصطلاح کنایی و عبارتی کاملاً پارسی است و در قرآن کریم معادل مستقیم یا کاربردی ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادب فارسی، این عبارت نماد و مظهر دستکم گرفتن سختیها و مواجهه با اموری است که هیچ رنج و زحمتی برای انسان به همراه ندارند.
جمعبندی و توضیح کامل پالوده خوردن
عبارت «پالوده خوردن» از ترکیبات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در واژه پهلوی پالوتک دارد. این واژه در اصل از مصدر پالودن به معنی صاف کردن و پاکیزه ساختن گرفته شده و به مرور زمان به نوعی دسر خنک و نشاستهای (فالوده) اطلاق شده است. مصرف این دسر به دلیل گوارایی و راحتی، رفتهرفته وارد حوزه اصطلاحات کنایی زبان فارسی شد.
در کاربرد ادبی و تاریخی، به ویژه در متون ارزشمندی چون تاریخ بیهقی، این عبارت زمانی به کار میرود که افرادی یک موقعیت خطیر، جنگ یا کار سخت را دستکم بگیرند و گمان کنند به مجلسی بیدردسر و تفریحی قدم میگذارند. بیهقی در کتاب خود مینویسد: «پنداشتند که به پالوده خوردن میروند و کاری سهل است.» این شاهد تاریخی جایگاه استوار این کنایه را در سدههای پنجم نشان میدهد.
امروزه اگرچه معنای کنایی آن کمتر در گفتارهای روزمره شنیده میشود و جای خود را به اصطلاحاتی چون «آب خوردن» داده است، اما همچنان معنای حقیقی آن یعنی نوش جان کردن دسر سنتی فالوده در میان عموم مردم زنده و رایج است و ریشه عمیق فرهنگ و ادبیات پارسی را به نمایش میگذارد.