یعنی چه
در فقه اسلامی و قوانین حقوقی، تفخیذ به معنای برقرار کردن رابطه جنسی بدون دخول است که در آن اندام تناسلی مرد بین رانها یا نشیمنگاه فرد دیگر قرار داده میشود.
ریشه
این واژه مصدری عربی از ریشه سه حرفی «فَ خَ ذَ» است. در لغت به معنای ران در میان گرفتن بوده و در اصطلاح فقهی به واسطه درگیر بودن رانها در این عمل، به این نام خوانده شده است.
تلفظ
این کلمه بر وزن مصدر باب تفعیل یعنی «تَفْعیِل» تلفظ میشود که در آن حرف خاء دارای سکون و حرف ذال مکسور و کشیده است.
به انگلیسی
در متون علمی، پزشکی و حقوقی زبان انگلیسی، برای توصیف این نوع از رابطه جنسی غیردخولی از واژگان فوق استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح اساساً از زبان و فقه عربی وارد زبان فارسی شده است و در متون عربی به هر دو صورت مصدر تفعیل و مفاعله استعمال میشود.
به فارسی
این واژه معادل مستقیم و رسمی تککلمهای در زبان فارسی اصیل ندارد، اما در ادبیات عامیانه و گفتار محاورهای مردم با عنوان «لاپایی» شناخته میشود.
در قرآن
کلمه «تفخیذ» با این ساختار، تلفظ و کاربرد جنسی در متن قرآن مجید ذکر نشده است؛ این اصطلاح بعدها در ادبیات فقهی و حقوق اسلامی تدوین و استفاده شد.
نماد چیست
این کلمه مابازای نمادینِ فرهنگی یا اصطلاحی تاریخی ندارد، اما در متون حقوقی و فقهی نمادی برای تفکیک جرایم جنسی حدیِ بدون دخول از رفتارهای دخولی (مانند زنا و لواط) محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تفخیذ
«تفخیذ» اصطلاحی فقهی و حقوقی است که به نوعی رابطه جنسی غیردخولی اشاره دارد. در این عمل، اندام تناسلی بین رانها یا نشیمنگاه شخص دیگر قرار میگیرد. این کلمه از ریشه عربی «فخذ» به معنای ران مشتق شده و در زبان عامیانه فارسی معادل اصطلاح «لاپایی» است.
از نظر شرعی و حقوقی در قانون مجازات اسلامی، تفخیذ به عنوان یک جرم جنسی حدی شناخته میشود که در صورت وقوع خارج از علقه زوجیت و اثبات آن با شرایط قانونی، واجد مجازاتهای معین است. این واژه در متن قرآن وجود ندارد و از اصطلاحات مستنبط در فقه اسلامی به شمار میرود.