یعنی چه
آدم عبوس به فردی گفته میشود که به دلیل ناراحتی، خشم، جدیت زیاد یا کجخلقی، خطوط پیشانی و چهرهاش منقبض شده و چهرهای ناخوشایند، کمخنده و گرفته دارد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «آدَم» (با فتح دال) و «عَبوس» (با فتح عین و ضمهٔ باء) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «ادم عبوس» دقیقاً ۷ حرف دارد. همچنین واژههای متراف دیگری مانند اخمو، ترشرو و دژم نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، صفتهای متعددی برای رساندن مفهوم آدم عبوس وجود دارد که حالتهای مختلف کجخلقی و گرفتگی چهره را نشان میدهند.
به عربی
واژه عبوس خود ریشه عربی دارد. در زبان عربی به چنین فردی عابس یا متجهم میگویند که نشاندهنده شدت گرفتگی صورت است.
در قرآن
ریشه «عبس» در قرآن کریم کاربردهای مهمی دارد؛ از جمله در سوره عبس آیه ۱ («عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ» به معنی چهره درهم کشید و رو برگرداند) و همچنین در سوره انسان آیه ۱۰ که برای توصیف سختی و هولناکی روز قیامت از تعبیر «يَوْمًا عَبُوسًا» (روزی عبوس و سخت) استفاده شده است.
نماد چیست
در فرهنگ رسمی نمادها، حیوان یا شیء خاصی به عنوان نماد مستقیم آدم عبوس ثبت نشده است؛ هرچند در ادبیات عامه گاهی به دلیل فرم چشمها، چهرهٔ جغد به این حالت تشبیه میشود. در روانشناسی زبانی، این عبارت نماد حالت منفینگر، کمتعامل و نارضایتی عمیق است.
جمعبندی و توضیح کامل ادم عبوس
عبارت «آدم عبوس» یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است که برای توصیف افراد اخمو، ترشرو و کسانی که به دلیل خشم، ناراحتی یا جدیت بیش از حد چهره درهم میکشند، استفاده میشود. واژه عبوس ریشهای عربی دارد و از ماده «عُبوس» به معنای منقبض شدن پوست پیشانی و صورت گرفته شده است.
این واژه در ادبیات فارسی و همچنین در قرآن کریم نیز جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که هم به صورت فعل برای نشان دادن رفتار انسانها و هم به صورت صفت مجازی برای توصیف روز سخت قیامت به کار رفته است. در مقابل این صفت، ویژگیهای مثبتی چون خوشرویی، بشاش بودن و گشادهرویی قرار میگیرد.