یعنی چه
غطرفه در لغتنامههای معتبر به معنای خودبزرگبینی، نخوت، غرور و رفتار متکبرانه آمده است. البته در برخی متون به مفهوم بزرگمنشی، بلندپروازی و همچنین بازیگوشی و انجام کار بیهوده (عبث) نیز اشاره شده است.
تلفظ
این کلمه به صورت مَصدر یا اسم مصدر، با فتح غین، سکون طاء و فتح راء و فاء تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ پنج حرفی برای طراحان جدول کلمه «غطرفه» است که با مفاهیمی چون غرور، تکبر و بزرگمنشی همخوانی دارد.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در متن، معادلهای انگلیسی آن از مفاهیم منفی مانند تکبر تا مفاهیم مثبتی چون بزرگمنشی را در بر میگیرد.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ برای توصیف حالات غرور، رفتار شاهانه یا رفتارهای بیهوده به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون خودبزرگبینی، گرانسری، فخرفروشی، بلندپروازی و در مواردی کار عبث است.
نماد چیست
در ادبیات و ریشهشناسی کهن، این واژه به دلیل همخانواده بودن با «غِطریف» (به معنی شاهین یا جوان نجیب و شریف) پیوندی نمادین با قدرت، برتری، بلندی و گاه تکبر ناشی از جایگاه اشرافی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل غطرفه
واژه «غطرفه» یک مصدر رباعی مجرد از ریشه عربی (غ ط ر ف) است که به زبان فارسی راه یافته است. این واژه در وهله اول بار معنایی منفی دارد و به رفتارهای برخاسته از غرور، تکبر، نخوت و خودبزرگبینی اشاره میکند؛ گویی فرد مایل است خود را برتر از دیگران و در جایگاهی شاهانه نشان دهد. در عین حال، در برخی منابع معتبر لغوی، وجه مثبتی چون بلندپروازی و بزرگمنشی، و گاه وجهی متفاوت مانند بازیگوشی و انجام کارهای بیهوده نیز برای آن ذکر شده است.
همخانوادههای این واژه مانند «غِطریف» به معنای مرد شریف، سید و جوانمرد یا پرنده شاهین است که نشان میدهد ریشه اصلی کلمه با مفاهیم عظمت و برتری گره خورده است. این واژه در قرآن کریم به کار نرفته و کاربرد آن بیشتر ادبی، لغوی و در ادبیات کلاسیک است. شناخت این کلمه به درک بهتر متون کهن و حل جداول کلمات متقاطع کمک میکند.