یعنی چه
کوشندگی اسم مصدر (حاصل مصدر) از ریشه «کوشیدن» است و به صفت، رفتار یا عمل فردی اشاره دارد که با جدیت و پشتکار برای رسیدن به هدفی تلاش میکند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت کُوشَندَگی (kū-šan-da-gī) است که از ریشه فارسی میانه «کوش» به همراه پسوندهای «-نده» و «-گی» ساخته شده است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، واژه کوشندگی به عنوان پاسخ برای مفاهیمی چون تلاشگری، تکاپو و جدیت کاربرد دارد و دقیقا دارای ۷ حرف است.
به انگلیسی
نکته اصطلاحی: در برخی منابع قدیمی روانشناسی به دلیل شباهت لفظی، این واژه به اشتباه معادل Deadliness (کشندگی) فرض شده که نادرست است و معادلهای صحیح آن بر پایه همت و تلاش هستند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم فارسی کوشندگی، از مصدرهای باب افعال و تفعل یا واژههای مرتبط با پایداری در عمل استفاده میشود.
در قرآن
از آنجا که کوشندگی واژهای کاملا پارسی است، در متن قرآن وجود ندارد؛ اما مفهوم آن در آیاتی مانند «وَأَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ» (انسان جز حاصل تلاش خود را ندارد) به وضوح ستایش شده است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ ایران، کوشندگی نماد ضد تنبلی، پایداری و تعالی است. در نمادشناسی فرهنگی، موجوداتی مانند مورچه به دلیل تلاش بیوقفه و ایزد تشتر (ایزد باران و تکاپو) مظهر این صفت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل کوشندگی
واژه «کوشندگی» یکی از کلمات اصیل و زیبای زبان فارسی است که حاصل ترکیب ریشه فعل «کوشیدن» با پسوندهای صفتفاعلیساز و مصدراساز است. این واژه به لحاظ معنایی فراتر از یک تلاش ساده بوده و به معنای استمرار، پشتکار و جدیت در مسیر رسیدن به کمال و اهداف زندگی است. در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، این کلمه به عنوان یک حاصل مصدر ثبت شده که صفتِ بارزِ فردِ کوشنده را به تصویر میکشد.
اگرچه این واژه به دلیل ریشه پارسیاش در متون دینی عربی مانند قرآن عیناً نیامده، اما پویایی مفهوم آن تحت عناوین «سعی» و «جهاد» پابه پای ادبیات اخلاقی و عرفانی ایران رشد کرده است. کوشندگی در فرهنگ عامه و ادبیات کلاسیک همواره در تقابل مستقیم با سستی، خمودگی و کاهلی قرار میگیرد و به عنوان کلید اصلی رشد و تعالی انسان شناخته میشود.