یعنی چه
این کلمه به معنی انجام دادن کاری از روی نادانی، سفاهت و بیخردی است. در مفاهیم تربیتی و دینی، لزوماً به معنای عدم اطلاع از حکم نیست، بلکه به حالتی اشاره دارد که در آن شهوت، خشم یا هوس بر نیروی عقل چیره میشود و فرد دست به خطایی میزند که عواقبش را در آن لحظه درک نمیکند.
تلفظ
تلفظ اصلی این واژه به صورت عربی «بِجَهالَةٍ» است که در خوانش روان فارسی معمولاً به صورت «بِجَهاله» بیان میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این واژه، خود کلمه «بجهاله» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی استفاده میشود که اقدام از روی عدم آگاهی یا نادانی را نشان میدهند.
به عربی
از آنجا که خود واژه ریشه عربی دارد، مترادفهای عربی آن شامل مفاهیمی مثل رفتار سفاهتآمیز یا برخاسته از طغیان غریزه است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای این واژه از ترکیباتی استفاده میشود که انجام کار بدون دانش یا همراه با جهل را میرسانند.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این واژه به زبان فارسی برابر است با: «از روی نادانی»، «برخاسته از بیخردی»، «نادانسته» یا «ناآگاهانه».
در قرآن
این ترکیب در آیات کلیدی قرآن (مانند آیه ۱۷ سوره نساء، آیه ۵۴ سوره انعام و آیه ۱۱۹ سوره نحل) به کار رفته است. در فرهنگ قرآنی، «بجهاله» به کار زشتی اشاره دارد که فرد تحت تاثیر غلیان غرایز، احساسات و نادانی لحظهای انجام میدهد، به طوری که عقل او موقتاً بیاثر میشود. قرآن کریم توبه این افراد را پذیرفتنی میداند.
جمعبندی و توضیح کامل بجهاله
واژه «بجهاله» یک ترکیب عربی (بِـ + جَهالَة) است که در متون اسلامی، ادبی و قرآنی کاربرد دارد. این کلمه به طور مستقل در لغتنامههای اصیل فارسی ثبت نشده، بلکه به عنوان یک عبارت ترکیبی به معنی «از روی نادانی و سفاهت» شناخته میشود. معنای آن فراتر از یک بیاطلاعی ساده است و به حالتی اشاره دارد که فرد به دلیل اسارت در چنگال غرايز و هوسها، عقل خود را نادیده میگیرد.
در بافت فرهنگی و دینی، این واژه نماد تاریکی فکری و رفتار بدون عقلانیت است. با این حال، در تمامی کاربردهای قرآنی آن، این مفهوم با رحمت و توبهپذیری خداوند گره خورده است؛ چرا که نشاندهنده خطایی است که از روی دشمنی نبوده، بلکه از روی ضعفِ ناآگاهانه و غلبه لحظهای شهوت صورت گرفته است.