معنی
واژهٔ «زود» در زبان فارسی به عنوان قید یا صفت به کار میرود و دلالت بر انجام شدن کاری یا رخ دادن امری در کمترین زمان ممکن، پیش از وقت انتظار یا با سرعت و تندی دارد.
یعنی چه
عبارت «زود» زمانی استفاده میشود که بخواهیم به تعجیل، شتاب، یا فرارسیدن زمان یک رویداد پیش از زمان پیشبینیشده یا سنتی آن اشاره کنیم.
مترادف
واژههایی مانند سریع، تند و بیدرنگ بیشترین همپوشانی معنایی را با زود در جملات قیدی دارند.
متضاد
اصلیترین و رایجترین واژه در تضاد با زود، کلمهٔ «دیر» است که به تاخیر در زمان اشاره دارد.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشهٔ یکسان یا به صورت ترکیبی با واژهٔ زود ساخته شدهاند و مفهوم سرعت یا پیشرس بودن را در خود دارند.
ریشه
این واژه ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پارسی میانه (پهلوی) دارد که در آن زمان نیز به صورت zūt به معنی تند و سریع به کار میرفته و همریشه با واژگان هندواروپایی مرتبط با شتاب (مانند سانسکریت jū) است.
جمله سازی
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، اگر راهنمای سوال کلماتی مثل «تند و سریع» یا «پیش از موعد» باشد و پاسخ ۳ حرفی خواسته شود، خود واژهٔ «زود» یکی از گزینههای اصلی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژهٔ Early برای پیش از موعد و Soon برای آیندهٔ نزدیک استفاده میشود. در زبان عربی مفهوم قرآنی آن با واژگانی چون العاجلة یا واژههای دارای پیشوند استقبال بیان میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل زود
واژهٔ «زود» یکی از ارکان کلیدی در ادبیات قیدی زبان فارسی است که مفهوم زمان و سرعت را به شکلی موجز بیان میکند. این کلمه که ریشهای کهن در زبان پهلوی دارد، نه تنها به معنای شتاب و تندی در انجام کارهاست، بلکه به مفهوم فرارسیدن یک رویداد پیش از زمان مقرر یا انتظار نیز دلالت میکند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، زود معمولاً در تقابل مستقیم با «دیر» قرار میگیرد و به عنوان نمادی از فرصتهای کوتاه، عجله و فوریت شناخته میشود. ساخت ترکیبات فراوانی نظیر زودرس، زودرنج و زودگذر نشاندهنده پویایی این واژه در ساخت مفاهیم جدید روانشناختی و کاربردی در زندگی روزمره است.