معنی
واژهٔ «مَعَ» در اصل یک لفظ عربی است که به عنوان وامواژه وارد زبان فارسی شده است و دلالت بر اجتماع، پیوستگی، قرب و همراهی مادی یا معنوی در زمان و مکان دارد.
یعنی چه
این واژه برای بیان پیوند و همراهی بین دو شخص، دو چیز یا یک مفهوم با مفهوم دیگر به کار میرود و در اصطلاح به معنای مصاحبت و ضمیمه شدن است.
مترادف
این کلمات در زبان فارسی بیشترین شباهت معنایی را با واژه «مع» دارند و نشاندهنده همراهی هستند.
متضاد
این واژگان در نقطه مقابل مفهوم همراهی و اتصال قرار دارند و بیانگر جدایی یا فقدان هستند.
هم خانواده
واژههایی که از ریشه اصلی این کلمه مشتق شدهاند یا با آن همبستگی ساختاری و معنایی دارند.
ریشه
این کلمه در دستور زبان عربی یک لفظ برای دلالت بر اجتماع است که گاهی به عنوان اسم و گاهی به عنوان حرف جر در نظر گرفته میشود و برای بیان قرب و همراهی وضع شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «همراه یا با در زبان عربی» کلمه دو حرفی «مع» یا معادل فارسی آن «با» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
این واژگان دقیقترین معادلهای انگلیسی برای رساندن مفهوم معیت و همراهی کلمه «مع» هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مع
واژه «مع» یک حرف اضافه و اسم دستوری در زبان عربی است که به فرهنگ لغات و متون ادبی فارسی نیز راه یافته است. این کلمه در اصطلاح به معنای «با»، «همراه» و «در کنار» بوده و اصلیترین کاربرد آن نشان دادن اتحاد، پیوستگی و همنشینی میان دو یا چند امر است؛ خواه این همراهی فیزیکی و مکانی باشد و خواه جنبه معنوی و رتبهای داشته باشد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این واژه بار معنایی عمیقی دارد و در بسیاری از آیات برای بیان نصرت، یاری و احاطه علمی و مراقبت خداوند از بندگان به کار رفته است؛ عباراتی نظیر «ان الله معنا» تجلیبخش این قرب معنوی و آرامش حاصل از همراهی پروردگار است.
از نظر ساختار دستوری، این واژه دو حرفی در لغتنامهها و مسابقات جدول به عنوان معادل عربی «با» شناخته میشود و مشتقاتی چون «معاً» (به معنی با هم) و «معیت» (به معنی همراهی) از آن در زبان فارسی رواج یافته است.