یعنی چه
واژه «لایزال» به معنای چیزی است که هرگز تمام نمیشود، از بین نمیرود و دچار نابودی و زوال نمیگردد. این صفت در ادبیات دینی و عرفانی عمدتاً برای توصیف ذات پاک خداوند به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «لا یَزال» (lā-yazāl) است که از دو بخش «لا» (حرف نفی) و «یَزال» (فعل مضارع) تشکیل شده است.
در جدول
کلمه «لایزال» دقیقاً ۶ حرف دارد. در راهنمای حل جدول، از این کلمه به عنوان پاسخ برای پرسشهای «جاودان»، «بیزوال» یا «همیشگی» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم لایزال و بیزوال از صفتهایی که به ابدیت و عدم فناپذیری اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد. در زبان عربی «لا یزال» به عنوان فعل ناقصه به معنی «همچنان» نیز کاربرد فراوان دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و دقیق فارسی این کلمه شامل واژههایی چون جاوید، پایدار، بیزوال و همیشگی است که پایداری مطلق را میرسانند.
در قرآن
ترکیب دقیق «لایزال» به عنوان صفت مستقل برای خدا در متن قرآن نیامده است، اما ساختارهای فعلی آن مانند «ولا یزالون مختلفین» (سوره هود، آیه ۱۱۸) به معنای «و همواره متمایز خواهند بود» به کار رفته است. با این حال، عبارت «حیّ لایزال» در ادعیه اسلامی بسیار رایج است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون عرفانی، لایزال نمادِ بقای مطلق و عدم فناپذیری است. این واژه در تقابل با جهان فانی، به ابدیت و قدرت بیانتهای خداوند اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل لایزال
واژه «لایزال» یک ترکیب اصیل عربی (لا + یزال) است که در زبان و ادبیات فارسی به عنوان صفتی برجسته برای توصیف ویژگیهای مطلق خداوند جایگاه ویژهای یافته است. معنای تحتاللفظی آن «زایل نمیشود» است و در اصطلاح به هر امر ابدی، جاویدان و بیپایانی گفته میشود که دستبرد زمان و زوال به آن راه ندارد.
این کلمه در ادبیات عرفانی معمولاً همراه با واژههای دیگری نظیر «حیّ لایزال» یا «قادر لایزال» میآید تا بر زوالناپذیری ذات پروردگار در مقایسه با جهان فانی و گذرا تاکید کند. در حل جداول متقاطع نیز این واژه ۶ حرفی به عنوان مترادف کلماتی چون جاودان و سرمدی کاربرد زیادی دارد.