یعنی چه
واژه «مسهم» بسته به ریشه و تلفظ دارای چند معناست: ۱. مُسْهِم/مُسْهَم (از ریشه سهم) به معنی مشارکتکننده، سهامدار، یا اسب لاغر و پارچه خطدار در متون کهن. ۲. مَسَّهُمْ (ترکیب فعل و ضمیر در عربی) به معنی «به آنان رسید» یا «به آنها آسیب رساند».
تلفظ
در زبان فارسی و عربی به صورت مُسْهِم (اسم فاعل) یا مُسْهَم (اسم مفعول) تلفظ میشود. در قرائت آیات قرآن کریم، این واژه به صورت ترکیب فعل و ضمیرِ «مَسَّهُمْ» تلفظ میگردد.
در جدول
پاسخ چهار حرفی جدول برای کلمه «مسهم» خود این واژه است که میتواند به عنوان طراح سوال برای معانی شریک، سهامدار یا پارچه مخطط استفاده شود.
به انگلیسی
برای معنای اقتصادی و اجتماعی از کلمات contributor و shareholder استفاده میشود و برای ترجمه عبارت قرآنی آن ترکیب touched them یا afflicted them به کار میرود.
به عربی
در عربی مدرن واژه مُساهِم کاربرد بیشتری دارد، اما مُسْهِم نیز صحیح است. همچنین ترکیب مَسَّهُمْ به عنوان یک فعل و ضمیر کاملاً شناخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه در نقش صفت و اسم شامل «شریک»، «سهامدار»، «انباز» و «یاریرسان» است. در معنای کهن نیز به «پارچه راهراه» یا «اسب نزار» برمیگردد.
در قرآن
خود واژهٔ مفرد «مسهم» به عنوان اسم در قرآن نیامده است؛ اما ترکیب «مَسَّهُمْ» (فعل مَسَّ + ضمیر هُمْ) ۱۸ بار در آیات مختلف تکرار شده است. مانند آیه ۲۰۱ سوره اعراف: «إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّیْطَانِ تَذَکَّرُوا» که به معنای اصابت، تماس یا رسیدن آسیب و وسوسه به انسانها است.
جمعبندی و توضیح کامل مسهم
واژه «مسهم» در زبان فارسی یک وامواژه عربی است که بسته به بافت متن و نوع تلفظ، دو کاربرد و هویت کاملاً متفاوت پیدا میکند. در حالت اول، یک واژه مشتق شده از ریشه «س-ه-م» است که در متون اقتصادی و اجتماعی به معنای سهامدار، شریک و مشارکتکننده به کار میرود و در ادبیات کهن گاهی به معنای پارچههای نقشدار یا اسبهای لاغر استفاده شده است.
در حالت دوم که بیشترین فراوانی ذهنی را میان مخاطبان دارد، این کلمه یک ساختار واحد نیست بلکه ترکیب عبارتیِ فعل و ضمیر عربی «مَسَّهُمْ» به معنی «به آنان رسید» یا «آنان را لمس کرد» است که در قرآن کریم ۱۸ بار برای توصیف رسیدن سختیها، رحمت یا وسوسههای شیطانی به انسانها استفاده شده است.
بنابراین برای حل جدول یا درک معنای دقیق این لغت، باید به ساختار جمله توجه کرد؛ اگر به عنوان اسم به کار رود معنای شراکت و سهمبری دارد و اگر در بافت دینی و قرآنی باشد، نشاندهنده برخورد، اصابت و ابتلای انسان به یک امر خارجی است.