یعنی چه
وقاحت به معنای رفتار یا گفتاری است که هنجارهای اخلاقی و اجتماعی جامعه را به شکل زنندهای نقض کند و همراه با بیشرمی و پررویی شدید باشد.
مترادف
واژههایی که مفهوم بیحیایی، جسارت منفی و پررویی شدید را در بافتهای مختلف میرسانند.
متضاد
واژههایی که بر حفظ حدود اخلاقی، شرم، فروتنی و رعایت ادب دلالت دارند.
در جدول
کلمه وقاحت با ۵ حرف در جداول کلمات متقاطع به عنوان پاسخ پرسشهای مرتبط با بیشرمی یا پررویی شدید استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی واژه وقاحت بیانگر مفاهیم بیحیایی، پررویی و گستاخی فراتر از حد مجاز هستند.
به عربی
واژه وقاحت خود ریشه عربی دارد (از مصدر وَقَاحَة و ریشه و ق ح) و در زبان عربی به همین معنا یا مفاهیم مشابه به کار میرود.
به فارسی
برگردانها و واژههای اصیل فارسی که دقیقاً معنای وقاحت را منعکس میکنند شامل بیشرمی، بیحیایی، پررویی، چشمسفیدی و دریدگی هستند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات، وقاحت نماد عبور کامل از مرزهای اخلاق و ادب اجتماعی است. اصطلاحات کنایی ملموسی مانند «سنگ پای قزوین» یا «پوست کرگدن» در فرهنگ فارسی به عنوان نمادهای پررویی و وقاحت رفتاری شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل وقاحت
واژه «وقاحت» از ریشه عربی «و ق ح» گرفته شده که در اصل به معنی سخت شدن و پوستکلفت شدن است و در مفهوم ثانویه به بیحیایی و پررویی شدید دلالت دارد. این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک اسم مصدر با بار معنایی کاملاً منفی به کار میرود و نشاندهنده رفتار یا گفتاری است که هنجارهای اخلاقی، اجتماعی و ادبی جامعه را به شکلی زننده و بیپروا زیر پا میگذارد.
اگرچه خود واژه وقاحت یا مشتقات مستقیم آن در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند، اما مفاهیم نقیض آن مانند بیحیایی و جدالآمیزی انسان در برابر خالق در تفاسیر قرآنی مطرح شده است. در ادبیات فارسی نیز این کلمه همواره در کنار واژههایی چون زشتی، رسوایی و بیادبی قرار میگیرد و تفاوت آن با بیادبی ساده در وجود حس دریدگی و عدم احساس شرم است.
فرد وقیح هیچ ابایی از آشکار شدن رفتار غیراخلاقی خود ندارد و به همین دلیل در فرهنگ عامه، این صفت با کنایههایی چون «چشمسفیدی» یا اصطلاح تمثیلی «سنگ پای قزوین» توصیف میشود که نشاندهنده نفوذناپذیری فرد در برابر تذکر و شرمساری است.